محمدباقر آزادبخت

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر آموزش استفاده از توانمندی های منش بر متغیرهای اشتیاق و بهزیستی شغلی بود. جامعه مورد مطالعه این پژوهش کارکنان یک شرکت نیمه صنعتی در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که 40 نفر از کارکنان آن به صورت تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و با گروه کنترل بود. مداخله آموزشی شامل ۳ جلسه گروهی آموزشی به همراه ارائه راهنمایی ها و پاسخ به پرسش ها و ابهامات کارکنان در طول ۲۱ روز برای تشویق به به کارگیری عملی توانمندی های منش اجرا شد. ابزارهای استفاده شده شامل پرسشنامه های ارزش های فعال در عمل، اشتیاق شغلی و بهزیستی شغلی بودند. داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره با اندازه گیری های مکرر تجزیه وتحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد پس از کنترل نمرات پیش آزمون، تفاوتی معنادار بین گروه آزمایش و کنترل در ترکیب خطی متغیرهای وابسته مشاهده شد. همچنین، تحلیل های تک متغیره برای متغیرهای اشتیاق شغلی و بهزیستی شغلی افزایشی معنادار را نشان داد. همچنین، تحلیل های مقایسه های زمانی (پس آزمون و دوره پیگیری) نشان دهنده پایداری معنادار اثرات مثبت مداخله بر اشتیاق شغلی و بهزیستی شغلی در طول زمان بود. یافته های پژوهش حاکی از آن است که آموزش استفاده از توانمندی های منش می تواند به عنوان یک راهکار با به کارگیری منابع درونی و با تأکید بر ویژگی های مثبت شخصیت، به عنوان یک راهبرد کاربردی برای افزایش انگیزه و اشتیاق در محیط های کاری و نیز از طریق افزایش آگاهی فردی، تقویت حس معنا و بهبود فضای کار، به بهبود معنادار بهزیستی شغلی کمک کند.