نجمیه محمدی هزاوه

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش مثبت اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر بیرجند بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش عبارت بود از تمامی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر بیرجند که در سال تحصیلی 1403-1402 مشغول به تحصیل بودند. از میان جامعه آماری تعداد ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب، و همگی در قالب دو گروه آزمایش (۱۵) و گواه (۱۵) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۵۰ دقیقه ای تحت آموزش مثبت اندیشی قرار گرفتند. به منظور جمع آوری داده های پژوهش از پرسش نامه شایستگی هیجانی- اجتماعی دانش آموز (Zu & Jessi, 2012) و پرسش نامه کیفیت دوستی (Zohrevand & Hijazi, 2001) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مثبت اندیشی بر شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی اثر معناداری داشته است (۰۵/۰p<). به بیان دیگر؛ شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی در نتیجه آموزش مثبت اندیشی بهبود معناداری پیدا نموده است. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت که از جمله رویکردهای آموزشی سازنده در جهت بهبود و تقویت متغیرهای هیجانی- اجتماعی و ارتباطی، رویکرد آموزشی مثبت اندیشی است