طیبه شعبانی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی تعارضات زناشویی براساس تمایزنایافتگی و با بررسی نقش تعدیل کننده تاب آوری اجرا شد. رویکرد پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری آن شامل کلیه زوج های شهر قم بود. از میان این جامعه تعداد ۱۶۵ زن و مرد متأهل با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی (۱۳۸۷)، تمایزیافتگی خود (DSI) اسکوورن و فریدلندر (۱۹۹۸) و تاب آوری (CD-RISC) کانر و دیویدسون (۲۰۰۹) پاسخ دادند. یافته های پژوهش نشان داد که تمایزنایافتگی با تعارضات زناشویی رابطه مثبت و معناداری دارد (۰/۴۲۰r =)؛ همچنین بین تمایزنایافتگی و تاب آوری رابطه منفی و معناداری یافت شد (۰/۲۵۸r =) که نشان دهنده چالش های افراد دارای تمایزیافتگی پایین در کسب تاب آوری است؛ علاوه بر این، بین تعارضات زناشویی و تاب آوری نیز رابطه منفی و معناداری مشاهده شد (۰/۴۲۰r =) که بیانگر نقش محافظتی تاب آوری است. نتایج نشان داد که تاب آوری نقش تعدیل کننده معناداری در رابطه بین تمایزنایافتگی و تعارضات زناشویی ایفا می کند. اثر تعدیل کننده تاب آوری، ضریب تعیین (R²) را به میزان ۰/۰۲۶ افزایش داد که از نظر آماری معنادار بود (۰/۰۴۷P =). این یافته بیانگر آن است که تاب آوری می تواند شدت تأثیر تمایزنایافتگی بر تعارضات زناشویی را کاهش دهد.