نسرین اکبری شهابی

مقدمه: عدم فراهم آوری سلامت روانی پرستاران منجر به بروز اختلال در انجام وظایف روزمره، کاهش انگیزه و تبعات فردی اجتماعی متعدد خواهد شد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان و آموزش مهارت های ارتباط بین فردی بر شایستگی روانی-اجتماعی پرستاران اجرا شد. روش: پژوهش حاضر، یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه گروهی، دوسوکور بود. نمونه شامل 57 پرستار بود که به صورت هدفمند از بین پرستاران شاغل در بیمارستان های خصوصی امیرالمومنین و ولی عصر تبریز در سال 1402 انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه دریافت آموزش تنظیم هیجان، مهارت های ارتباط بین فردی و کنترل با نسبت 1:1:1 تخصیص یافتند. پرسشنامه شایستگی روانی-اجتماعی فلنر و لیس (1990) برای اجرای پیش آزمون در اختیار گروه ها قرار گرفت. بعد از ارائه آموزش تنظیم هیجان در هشت جلسه 90 دقیقه ای بصورت هفتگی بر اساس پروتکل گراتز و گاندرسون (2006) و مهارت های ارتباط بین فردی در هفت جلسه 120 دقیقه ای و هفته ای دوبار بر اساس پروتکل تدوین شده توسط حجازی، باباخانی و احمدی (1397)، مجدداً همان پرسشنامه جهت اجرای پس آزمون در اختیار گروه ها قرار گرفت. جهت تحلیل داده ها از روش های آماری MANCOVA و MANOVA استفاده شد. یافته ها: اختلاف میانگین های تعدیل شده مولفه های مربوط به شایستگی روانی-اجتماعی شامل مهارت رفتاری (812/11-)، مهارت شناختی (170/3-)، مهارت هیجانی (451/3-) و آمایه انگیزشی (793/3-)، بین دو گروه مداخله از نظر آماری معنی دار بود (005/ 0> P ). نتیجه گیری: با توجه به تأثیر بیشتر آموزش مهارت های بین فردی نسبت به تنظیم هیجان، می توان از کارگاه های آموزشی مهارت های بین فردی در جهت بهبود شایستگی روانی-اجتماعی پرستاران استفاده نمود.