اگرم حسینیان سراجه لو

در عصر فناوری های دیجیتال، یادگیری الکترونیکی به یکی از ارکان اصلی نظام آموزشی تبدیل شده و ضرورت انعطاف پذیری و بازتعریف روش های سنتی آموزش را آشکار ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی رابطه نگرش دانشجویان مهندسی شیمی نسبت به یادگیری الکترونیکی با آمادگی دیجیتال و مشارکت فعال آنان انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی مهندسی شیمی دانشگاه تهران (تعداد کل: ۵۰۰) بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده و فرمول کوکران، نمونه ای به حجم ۲۴۷ نفر انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه ای مبتنی بر ادبیات پژوهشی داخلی و خارجی گردآوری شد. روایی سازه پرسشنامه به کمک تحلیل عاملی تأییدی و پایایی آن با ضرایب آلفای کرونباخ و امگا تأیید شد. تحلیل داده ها در نرم افزار JASP و با به کارگیری روش های آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت. یافته ها نشان داد که نگرش مثبت دانشجویان به یادگیری الکترونیکی با آمادگی دیجیتال و مشارکت فعال آنان رابطه مثبت و معناداری دارد. نوآوری این پژوهش در آن است که با ادغام چهارچوب های نظری مدل پذیرش فناوری و نظریه خودتعیین گری، ابزاری جامع ارائه می دهد که تحلیل تعامل پیچیده میان مهارت های دیجیتال، انگیزه ذاتی و طراحی محیط های یادگیری الکترونیکی را ممکن می سازد.