نازنین برهان زهی

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی روابط ساختاری میان نگرانی های تدریس، باورهای خودکارآمدی و محیط یادگیری سازنده گرا در درس علوم از دیدگاه دانشجومعلمان دوره ابتدایی ایران بود. روش پژوهش: این پژوهش از نظر گردآوری داده ها، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را دانشجومعلمان رشته علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان استان سیستان و بلوچستان که تعداد آنان ۱۹۱۷ نفر بود، تشکیل می داد. ۳۷۱ دانشجو بر اساس فرمول کوکران با روش نمونه گیری تصادفی- طبقه ای انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها، دانشجومعلمان به پرسشنامه های نگرانی های تدریس معلمان علوم (اقتباس از باز، ۲۰۰۸)، باورهای خودکارآمدی معلمان علوم (اقتباس از ایناکز و ریگز، ۱۹۹۰) و محیط یادگیری سازنده گرا (اقتباس از جانسون و مک کلر، ۲۰۰۴) پاسخ دادند. مقدار پایایی برای پرسشنامه نگرانی های تدریس (0/83)، باورهای خودکارآمدی (0/79) و محیط یادگیری سازنده گرا (0/87) برآورد گردید. روایی پرسشنامه ها نیز از طریق روش تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی بررسی و مورد تایید قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که در مجموع مدل پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار بود و داده های بدست آمده از نمونه، مدل پیشنهادی را تایید کردند و تمام فرضیه ها مورد تایید قرار گرفتند. نتیجه گیری: میان نگرانی های تدریس، باورهای خودکارآمدی و محیط یادگیری سازنده گرا در درس علوم از دیدگاه دانشجومعلمان دوره ابتدایی رابطه معناداری وجود دارد.