فرنوش ذوالعلی

با وجود افزایش چشمگیر پژوهش ها درباره بازخورد اصلاحی در سال های اخیر، موضوع مناسب بودن روش های اصلاح خطا برای سالمندان (افراد بالای ۵۰ سال) همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. برای پر کردن این شکاف، مطالعه حاضر به بررسی اثربخشی بازخورد هم کلاسی به دو صورت مستقیم و غیرمستقیم بر بهبود مهارت های دستور زبان در این گروه سنی پرداخته است. پانزده زبان آموزان سطح متوسط  بالای ۵۰ سال (میانگین سنی= ۵/۶۴)، در یک مؤسسه بازنشستگی غیرانتفاعی، در یک پیش آزمون، چهار پس آزمون، یک مصاحبه گروهی و جلسات بازبینی نتایج توسط مشارکت کنندگان شرکت کردند. شرکت کنندگان در چهار جلسه نخست، بازخورد هم کلاسی مستقیم و در چهار جلسه بعدی، بازخورد غیرمستقیم دریافت کردند (با طراحی متقاطع متوازن). پس از پاک سازی داده ها از طریق میانگین گیری، تشخیص داده های پرت، و آزمون نرمال بودن، نتایج تحلیل واریانس نشان داد که بازخورد غیرمستقیم به طور معناداری برای آموزش دستور زبان سالمندان شرکت کننده مؤثرتر بوده است. به طور کلی، مصاحبه شوندگان بازخورد هم کلاسی را رویکردی حمایت گرایانه تلقی کردند و اظهار داشتند که اصلاح خطاهای دیگران، فرصت یادگیری متقابل را برای هر دو طرف فراهم ساخته است. آنان همچنین از کار گروهی و حمایت متقابل که باعث ارتقای رشد زبانی شان شد، ابراز رضایت داشتند. یافته های پژوهش نشان داد که بازخورد غیرمستقیم در بهبود دستور زبان زبان آموزان سالمند تأثیر معناداری داشته است؛ هرچند به نظر می رسید شرکت کنندگان تمایل بیشتری به بازخورد مستقیم داشتند و آن را برای درک آسان تر و بازخورددهی مؤثرتر ترجیح می دادند.