وحید برفی

هدف: ﻫﺪف از ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ، تعیین اثر 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطح سرمی سورفکتانت پروتئین – D و شاخص مقاومت به انسولین در موش های صحرایی نر سالم و مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش ها: در این مطالعه تجربی 46 ﺳﺮ موش صحرایی از ﻧﮋاد وﯾﺴﺘﺎر ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وزن 03/23±92/241 ﮔﺮم ﺑﻪﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﯽ در چهار ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل سالم، کنترل دیابتی، تجربی سالم و تجربی دیابتی ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺖ اﻟﻘﺎی دﯾﺎﺑﺖ، از روش ﺗﺰرﯾﻖ درون ﺻﻔﺎﻗﯽMG/KG 120 ﻣﺤﻠﻮل نیکوتین آمید به همراه MG/KG 65 ﻣﺤﻠﻮل STZ اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. ﭘﺮوﺗﮑﻞ ﺗﻤﺮﯾﻦ تناوبی پر شدت (HIIT) ﺑﻪ ﻣﺪت 10 ﻫﻔﺘﻪ اﻧﺠﺎم شد و 24 ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺲ از آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻠﺴه ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﺗﺸﺮﯾﺢ و سرم خون موش های صحرایی جهت بررسی جمع آوری شد. یافته ها: تمرین تناوبی پر شدت موجب کاهش معنا دار قند خون گروه تجربی دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد (05/0P≤). سطوح سورفکتانت پروتئین – D در گروه کنترل دیابتی نسبت به کنترل سالم کاهش معناداری (05/0P≤) و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) افزایش معناداری (05/0P≤) یافت. 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا موجب افزایش معنادار در سورفکتانت پروتئین – D در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. همچنین تمرین موجب کاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولین (05/0P≤) و انسولین (05/0P≤) در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی با شدت بالا از طریق افزایش سطوح سرم سورفکتانت پروتئین – D موجب بهبود شاخص مقاومت به انسولین در موش های دیابتی نوع 2 می شود.