هلیا لطیفی

مق دمه : بررسی مسیرهای سیگنالینگ مؤثر در تغییرات سوخت وساز بدن اخیراً مورد توجه محققان زیادی قرار گرفته است که دلیل آن را می توان افزایش بیماری های متابولیکی مانند دیابت، فشار خون، چاقی ناشی از سارکوپنیا و... دانست. هدف از پژوهش حاضر مقایسه سه روش تمرینی بر بیان پروتئین های TNF-α  و FGF-21 در بافت عضله نعلی رت های نژاد ویستار مبتلا به چاقی سارکوپنیک است. مواد و روش : در این تحقیق 50 سر رت نر ویستار با سن (15 ماه و وزن 320 تا 350 گرم ) خریداری شد. 10 سر از رت ها در ابتدای پژوهش به عنوان گروه کنترل جدا شدند و مابقی به مدت 12 هفته تحت رژیم غذایی پرچربHFD  قرار گرفتند. پس از محرز شدن چاقی و ضعف قدرت عضلانی، رت های چاق به طور تصادفی به چهار گروه زیر تقسیم شدند: 1. گروه کنترل چاق سارکوپنیک، 2. تمرین مقاومتی، 3. تمرین HIIT و 4. تمرین ترکیبی. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرین کردند. در پایان هشت هفته به منظور مقایسه گروه ها آزمون های عملکردی (قدرت گرفتن و حداکثر سرعت) انجام گرفت. 48 ساعت بعد رت ها بی هوش و تشریح شدند. مقادیر پروتئین های TNF-α و FGF-21 در بافت عضله نعلی با روش الایزا اندازه گیری شد. نتایج با آزمون های آماری تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنا داری 05/0   یافته ها : یافته ها نشان داد رژیم غذایی پرچرب موجب افزایش معنا دار وزن، مقادیر پروتئین TNF-α و کاهش معنادار مقادیر پروتئین FGF21 نسبت به گروه کنترل شد (05/0P<). هر سه گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل چاق کاهش معنادار در مقادیر TNF-α داشتند که این کاهش در گروه تمرینات ترکیبی کمی بارزتر بود (0059/0P=). در مقادیر FGF21 بین گروه های تمرینی و گروه کنترل و کنترل چاق افزایش معنا دار وجود داشت (001/0P=). همین طور بین گروه ترکیبی و HIIT تفاوت معنا دار وجود داشت (038/0P=) و بین گروه های مقاومتی و HIIT تفاوت معناداری مشاهده نشد (085/0P=). نتیجه گیری : پژوهش حاضر نشان داد مقادیر پروتئین TNF-α در تمامی گروه های تمرینی نسبت به گروه کنترل چاق کاهش و مقادیر پروتئین FGF21 افزایش داشت که این تغییرات در گروه تمرین ترکیبی کمی بارزتر است، از این رو ممکن است این نوع تمرین سودمندتر باشد.