بنفشه ضرابی

نظام رفتگری در شیراز دوره پهلوی، به عنوان بخشی از فرایند نوسازی و مدرنیزاسیون شهری، با تحولات اجتماعی و چالش های ساختاری مواجه بود. دو سؤال اصلی پژوهش این است که رفتگران به عنوان قشر نوپدیدِ برآمده از مدرنیته، در شهری سنتی مانند شیراز با چه چالش های اجتماعی، نهادی و اقتصادی مواجه بودند؟ و سیاست های نوسازی و تمرکزگرایی دولت مرکزی چه تأثیری بر نظام رفتگری و تغییرات ساختاری آن در شیراز دوره پهلوی داشت؟ این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از اسناد آرشیوی، گزارش های مطبوعات محلی و منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که رفتگران، فراتر از وظایف فنّی، نظیر نظافت معابر و مدیریت پسماند، نقش های چندوجهی شامل لایروبی جوی ها، حمل زباله به خارج شهر، آبیاری درختان و حتی مشارکت در عملیات آتش نشانی ایفا می کردند. این فعالیت ها نه تنها به بهبود بهداشت و نظم شهری کمک کرد، بلکه به عنوان نمادی از اقتدار دولت و نظم اجتماعی در فضاهای عمومی عمل می کرد. هم راستا با سیاست های تمرکزگرایانه پهلوی و تقویت نهادهای بوروکراتیک محلی، فعالیت های رفتگران ساختارمند شد، اما این قشر با مشکلات متعددی مثل حقوق ناچیز، تأخیر مکرر در پرداخت ها، نبود بیمه اجتماعی، فقدان امنیت شغلی، تبعیض فضایی در تخصیص منابع شهری و نبود مسکن سازمانی مواجه بودند. ورود ابزارهای مکانیزه، تقسیم کار نوین و استفاده از لباس فرم، اگرچه ظاهر کار را بهبود بخشید، اما نتوانست نابرابری های عمیق اجتماعی و طبقاتی را برطرف کند. این پژوهش نشان می دهد که رفتگران با وجود نقش کلیدی در تأمین نظم، امنیت و بهداشت شهری، از حمایت های حقوقی و معیشتی کافی برخوردار نبودند.