سید احمدرضا آزمون

در این مقاله به مطالعه تبار مفاهیم «آزادی» و «استبداد» در ایران مدرن پرداخته شده است؛ مفاهیمی که نخستین اَشکال روایی و مفهومی خود را در قالب تقابل دوگانه «ولتر ایرانی» و «ناپلئون ایرانی» در سفرنامه های فارسی دوره قاجار یافتند. بر بستر یک چارچوب نظری تلفیقی از تاریخ مفاهیم راینهارت کوزلک، تحلیل کنش گفتاری در سنت کوئنتین اسکینر و تبارشناسی نزد میشل فوکو، این پژوهش نشان می دهد که چگونه صورت بندی مفاهیمی چون پارلمان، جمهوریت، آزادی، ملت و پادشاهی مطلقه در زبان سفرنامه ها و متون سیاسی متأخر قاجاری، بازتاب گسست ها و ناهمزمانی هایی بنیادین در تجربه مدرنیته ایرانی است. این مقاله از خلال تحلیل تطبیقی سه سفرنامه اصلی - تحفه العالم ، مسیر طالبی و سفرنامه میرزا صالح شیرازی- نشان می دهد که مفهوم آزادی عمدتاً از خلال الگوی انگلستانی پارلمان و در تضاد با «فتنه فرانسوی» تعریف شد، حال آنکه ناپلئون به الگویی برای شاه مقتدر، عقل گرا و وطن دوست تبدیل گردید. این تقابل در آثار روشنفکرانی چون آخوندزاده (در مقام مدافع پارلمان) و الموسوی (در مقام مدافع سلطنت مطلقه)، به صورت جدالی نظری و مفهومی بسط یافت. مقاله نشان می دهد که هر دو سو در این جدال، ناخواسته درون زبان و منطق مفهومی ای سخن می گفتند که پیشتر در سفرنامه ها تثبیت شده بود. بدین ترتیب، پژوهش حاضر از یک سو تحلیلی تبارشناسانه از نحوه تکوین گفتمان های رقیب مشروطه خواهی و پادشاهی خواهی عرضه می دارد و از سوی دیگر، ضرورت بازنگری در منابع مفهومی مشروطه خواهی ایرانی را نشان می دهد. این تحلیل گامی مقدماتی است برای بازیابی گسست های مفهومی پنهان در زبان تجدد ایرانی و بحران دائمیِ آزادی در آن.