عفت قنبری

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی ثبات هیجانی و اجتناب تجربه ای در رابطه بین ذهن آگاهی و شادکامی در دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آم اری ش امل دانشجویان شهر تهران در سال 1403 بود. حجم نمونه 250 نفر برآورد شد و با توجه به ملاک های ورود به پژوهش به صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ذهن آگاهی فرایبورگ-فرم کوتاه (FMI-SF؛ والاچ و همکاران، 2006)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (OHI؛ آرگیل و همکاران، 1989)، پرسشنامه پذیرش و عمل-2 (AAQ-II؛ بوند و همکاران، 2011)، و پرسشنامه پنج عاملی شخصیت نئو-فرم کوتاه (NEO-FFI؛ کاستا و مک کری، 1992) بود. به منظور تحلیل داده ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. یافته های نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار بود. ذهن آگاهی بر شادکامی و ثبات هیجانی اثر مستقیم مثبت و بر اجتناب تجربه ای اثر منفی و معنادار داشت (05/0>P). ثبات هیجانی بر شادکامی اثر مستقیم مثبت و معنادار داشت (05/0>P). اجتناب تجربه ای بر شادکامی اثر منفی و معنادار داشت (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که ثبات هیجانی و اجتناب تجربه ای در رابطه بین ذهن آگاهی و شادکامی نقش میانجی دارند (05/0>P). در نتیجه می توان بیان کرد اجتناب تجربه ای و ثبات هیجانی توانایی آن را دارند که در رابطه بین ذهن آگاهی و شادکامی نقش میانجی ایفا کنند.