نجمه شیدایی

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر درمان تعامل والد-کودک به مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی نوع عمدتاً بیش فعال تکانش گر بر کاهش علائم، بهبود عملکرد رفتاری در منزل و بهبود مهارت های اجتما عی فرزندان شان بود. روش: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را مادران و دانش آموزان پسر با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی 7 تا 10 ساله که در سال تحصیلی 1402 - 1401 در ناحیه 2 آموزش و پرورش شهرری مشغول به تحصیل بودند، تشکیل می داد. روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری دردسترس و غربالگری اولیه با استفاده از پرسشنامه کانرز کودکان با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی انجام گرفت و نمونه انتخاب شده تعداد 30 کودک و مادرانشان بودند که به صورت تصادفی به 2 گروه آزمایشیی و گواه تقسیم شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامه کانرز والدین ) 1999 (، پرسشنامه عملکرد رفتاری کودکان در منزل فرم والدین سوانسون ) 1992 ( و پرسشنامه مهارت اجتماعی گرشام و الیوت ) 1990 ( بود. درمان تعامل والد-کودک در قالب 12 جلسه 60 دقیقه ای در گروه آزمایشی اجرا شد. در پایان 2 گروه پرسشنامه های مذکور را به عنوان پس آزمون تکمیل کردند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 24 و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد، بین گروه آزمایشی که درمان تعامل والد-کودک را دریافت کردند و گروه گواه که هیچ گونه درمانی دریافت نکردند، در هریک از مؤلفه های پژوهش تفاوت معناداری وجود داشت و باعث کاهش علائم اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی و بهبود عملکرد رفتاری و مهارت اجتماعی کودکان شد. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد درمان تعامل والد-کودک می تواند به عنوان یک روش غیردارویی مؤثر در درمان اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی توصیه شود.