عارفه دامن سوز

اوتیسم یا درخودماندگی نوعی اختلال در روابط اجتماعی است که از علائم آن می توان به انجام رفتارهای کلیشه ای و تکراری و عدم توانایی در برقراری ارتباط و روابط اجتماعی اشاره کرد. مطالعه ی حاضر به بررسی آکوستیکی واکه ها در جایگاه تکیه بر و بدون تکیه در دختران و پسران فارسی زبان مبتلا به اوتیسم و سالم پرداخته است. بدین منظور یک جفت کمینه "تابش" انعکاس نور"و" تاب-ش" (تاب او) انتخاب شد و از 15 کودک مبتلا به اوتیسم و 15 کودک سالم (پنج دختر و ده پسر) خواسته شد تا این کلمات را دو دفعه تکرار کنند. داده ها توسط میکروفونshure ضبط شد. سپس برای هر کلمه یک شبکه متنی ساخته شد و مقدار متغیر های بسامد پایه، بسامد سازه اول و سازه دوم، شدت، دیرش واکه های [ɒ] و [e] توسط نرم افزار پرات اندازه گیری و با نرم افزار SPSS آنالیز شد. نتایج نشان داد که بیماری تاثیر معنی داری بر بسامد پایه و دیرش واکه های [ɒ, e] و بسامد سازه اول و بسامد سازه دوم و شدت واکه [e] دارد. علاوه بر این، جنسیت نیز تاثیر معنی داری بر بسامد دوم واکه [e] دارد. همچنین نتایج نشان داد تاثیر تکیه بر بسامد پایه واکه [e] و دیرش واکه [ɒ] معنی دار است.میانگین بسامد پایه واکه [e] و دیرش واکه [ɒ] در کودکان مبتلا به اوتیسم در جایگاه تکیه بر و بدون تکیه بیشتر از کودکان سالم است.بنابراین می توان گفت بسامد پایه و دیرش واکه ها تاثیر زیادی در تعیین جایگاه تکیه هم در کودکان مبتلا به اوتیسم و هم در کودکان سالم دارند.