محمد عسکری زاده

هدف: هدف پژوهش حاضر تبیین رابطه مصرف مسئله ساز اینترنت با اختلالات تحصیلی و شاخص های سلامت روانی–اجتماعی در دانشجویان کارشناسی تربیت بدنی بود. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان کارشناسی رشته تربیت بدنی دانشگاه های آزاد اسلامی استان کرمان در سال تحصیلی 1404-1405 بود که از میان آنان نمونه ای به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مصرف مسئله ساز اینترنت و پرسشنامه اختلالات تحصیلی و شاخص های سلامت روانی–اجتماعی استفاده شد. روایی ابزارها به تأیید متخصصان رسید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد بین مصرف مسئله ساز اینترنت و اختلالات تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین مصرف مسئله ساز اینترنت و شاخص های سلامت روانی و اجتماعی رابطه معناداری مشاهده شد؛ به گونه ای که با افزایش مصرف مسئله ساز اینترنت، میزان اختلالات تحصیلی، روانی و اجتماعی نیز افزایش می یابد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، مصرف مسئله ساز اینترنت می تواند به عنوان یکی از عوامل مؤثر بر افت عملکرد تحصیلی و کاهش سلامت روانی–اجتماعی دانشجویان تلقی شود. بنابراین، آموزش استفاده هدفمند از اینترنت، ارتقای سواد دیجیتال و برنامه های پیشگیرانه در محیط های دانشگاهی می تواند در کاهش پیامدهای منفی آن مؤثر باشد.

ادغام فناوری های نوین در سازمان های ورزشی ایران، علی رغم ظرفیت های تحول آفرین مدیریتی و اقتصادی، با چالش ها و فرصت های متنوعی روبه روست که درک جامع آن ها مستلزم تحلیل منسجم و مبتنی بر شواهد است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعه کتابخانه ای و تحلیل اسناد، به بررسی نظام مند یافته های علمی و اسناد راهبردی منتشرشده در بازه ۲۰۱۳ تا 2024 می پردازد. منابع بر اساس معیارهایی چون اعتبار علمی، ارتباط مستقیم با موضوع و جدید بودن، از پایگاه های داخلی و خارجی انتخاب و با استفاده از کلیدواژه های تخصصی مرتبط، غربالگری شد. در مجموع، ۷۸ منبع شامل آثار داخلی و خارجی تحلیل شدند. بر اساس چارچوب مفهومی پژوهش، یافته ها در دو محور فرصت ها و چالش ها دسته بندی شد. از جمله فرصت های کلیدی، ارتقای شفافیت مالی و مدیریتی، توسعه منابع درآمدی از طریق فناوری، بهبود سلامت ورزشکاران با تحلیل داده ها، و رشد تعاملات دیجیتال با مخاطبان شناسایی شد. مقابله با چالش هایی چون ضعف زیرساخت ها، کمبود نیروی انسانی متخصص، مقاومت فرهنگی و محدودیت ناشی از تحریم ها نیز، محور اصلی یافته های انتقادی بود. تحلیل ها نشان می دهد که میزان موفقیت ادغام فناوری، وابسته به هم افزایی بین رشد زیرساخت، آموزش نیروی انسانی و حمایت سیاست گذاران از استارتاپ های بومی است؛ و بدون توازن در این عوامل، خطر تعمیق شکاف فناوری میان بخش های مختلف ورزش کشور افزایش خواهد یافت. در نهایت، پژوهش تاکید می کند حمایت هدفمند از تولید فناوری بومی، ارتقای سواد دیجیتال اعضای سازمان های ورزشی، و تدوین سیاست های جامع، زمینه تحقق توسعه پایدار و تحول دیجیتال در ساختار ورزش ایران را فراهم می کند.