سوسن رامسری

مقدمه و هدف: چاقی و اضافه وزن با تغییرات نامطلوب در شاخص های آنتروپومتریک و عملکرد متابولیک همراه است و انتخاب الگوی غذایی مناسب در کنار فعالیت بدنی نقش مهمی در بهبود این وضعیت دارد. ازاین رو، بررسی تأثیر انواع رژیم های غذایی همراه با تمرین ترکیبی بر شاخص های خونی و ترکیب بدن می تواند به ارائه ی راهکارهای مؤثرتر در مدیریت وزن زنان دارای اضافه وزن کمک کند. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، ۴۲ زن سالم ۳۰ تا ۴۰ ساله ساکن شهر تهران به صورت تصادفی در دو گروه (۲۲ نفر =رژیم استاندارد، ۲۰ نفر =رژیم پرپروتئین) قرار گرفتند. شرکت کنندگان تمرینات ترکیبی را سه روز در هفته (یک روز در میان) به مدت هشت هفته انجام دادند. میزان محدودیت کالری در هر دو گروه برابر با ۱۵ درصد کمتر از نیاز روزانه بود. یافته ها: مقدار وزن، BMI و PBF در هر دو گروه کاهش معنادار داشت (05/0≥p)، اما کاهش وزن و BMI در گروه رژیم استاندارد و کاهش PBF در گروه رژیم پرپروتئین بیشتر بود. همچنین مقدار SMM در گروه رژیم پرپروتئین افزایش معنادار داشت (05/0≥p)، اما در گروه رژیم استاندارد کاهش معنادار مشاهده شد (05/0≥p). پس از بررسی تغییرات فاکتورهای کلیویBUN و کراتینین، افزایش این متغیرها در گروه رژیم پرپروتئین مشاهده شد که البته در دامنه نرمال قرار داشت. در گروه رژیم استاندارد تغییر معناداری در BUN مشاهده نشد، اما مقدار کراتینین اندکی کاهش یافت که این تغییر نیز در محدوده نرمال بود. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که هر دو نوع رژیم غذایی به همراه تمرین ترکیبی در کاهش وزن، کاهش BMI و کاهش PBF مؤثر هستند. با این حال، در مورد SMM مشخص شد که تمرین ترکیبی همراه با رژیم غذایی پرپروتئین باعث حفظ و ارتقای SMM می شود، در حالی که تمرین ترکیبی همراه با رژیم غذایی استاندارد نه تنها قادر به حفظ عضله اسکلتی نیست، بلکه موجب کاهش آن نیز می گردد.

مقدمه: دیابت نوع ۲ با افزایش گلوکز خون و مقاومت به انسولین همراه است. این مطالعه اثر ترکیبی تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل سیاه دانه بر گلوکز، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در رت های مبتلا به دیابت نوع ۲ را بررسی می کند.روش کار: روش این مطالعه به صورت نیمه تجربی طراحی شد. پس از یک هفته دوره سازگاری، تعداد ۴۰ سر رت به طور تصادفی در پنج گروه شامل کنترل سالم، کنترل دیابتی، تمرین، مکمل و تمرین+مکمل تقسیم شدند. برای القای دیابت، از تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین به میزان ۵۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن استفاده گردید. مداخله تمرینی شامل تمرین هوازی تناوبی با شدت بالا به مدت ۸ هفته بود. همچنین، عصاره سیاه دانه با دوز مؤثر ۴۰۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، در پایان هر جلسه تمرینی از طریق گاواژ به حیوانات گروه های مربوط داده شد. جهت تحلیل داده ها و مقایسه میانگین گروه ها، از آزمون آماری آنووا یک راهه استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد سطوح سرمی گلوکز و شاخص HOMA-IR در گروه کنترل دیابت در مقایسه با گروه کنترل نرمال بالاتر و از نظر آماری این تفاوت معنی دار بود. نتایج همچنین نشان داد تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل سیاه دانه منجر به کاهش سطوح سرمی گلوکز، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در مقایسه با گروه کنترل دیابت گردید. همچنین مداخله تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل یاری با سیاه دانه موجب کاهش سطوح سرمی گلوکز، انسولین و شاخص HOMA-IR به سطح گروه کنترل نرمال گردید.نتیجه گیری: به طور کلی، نتایج این مطالعه حاکی از آن است که استفاده هم زمان از مداخلات ورزشی و تغذیه ای می تواند اثرات هم افزایی ایجاد کرده و در بهبود اختلالات متابولیکی مرتبط با دیابت نوع ۲ مؤثرتر از استفاده منفرد هر یک از این راهکارها باشد.