مهری دارابی

این پژوهش با هدف بررسی چالش ها و راهبردهای بهبود کیفیت زندگی سالمندان از طریق کارآفرینی اجتماعی انجام شده است. این مطالعه به صورت مروری و با استفاده از روش تحلیل توصیفی به بررسی و تحلیل منابع علمی مرتبط با کارآفرینی اجتماعی و سالمندان پرداخته است. داده های مورد استفاده از طریق جستجوی پایگاه های معتبر علمی جمع آوری شدند و با تمرکز بر مطالعاتی که به چالش ها و فرصت های سالمندان در حوزه کارآفرینی اجتماعی پرداخته اند، انتخاب گردیدند. یافته ها نشان می دهد که سالمندان با چالش های مختلفی مواجه هستند، از جمله چالش های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، مدیریتی و جسمی-روانی. محدودیت های مالی، کمبود مهارت های مدیریتی، نگرش های منفی جامعه نسبت به سالمندی، و مشکلات جسمی و روانی از جمله عواملی هستند که مانع مشارکت سالمندان در فعالیت های کارآفرینی اجتماعی می شوند. در عین حال، راهبردهایی نیز برای غلبه بر این چالش ها شناسایی شد، از جمله ارائه تسهیلات مالی مناسب، ایجاد برنامه های آموزشی جهت توسعه مهارت های نوین، تغییر نگرش های اجتماعی و تقویت شبکه های حمایتی. همچنین، ایجاد سیاست های دولتی حمایتی و کاهش بوروکراسی های اداری می تواند به تسهیل مشارکت سالمندان در کارآفرینی اجتماعی کمک کند. نتیجه گیری کلی این مطالعه نشان می دهد که با اجرای راهبردهای مناسب اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و همچنین ارائه حمایت های دولتی، می توان کیفیت زندگی سالمندان را بهبود بخشید و مشارکت آن ها را در فعالیت های کارآفرینی اجتماعی افزایش داد.

هدف از پژوهش حاضر، مطالعه نقش عوامل فرهنگی بر گرایش به فعالیت های ورزشی در زنان شهر تهران میباشد. جامعه آماری این تحقیق را زنان 25 تا 40 سال شهر تهران تشکیل داده اند که برای انتخاب نمونه، ابتدا پنج منطقه (2، 5، 10، 16 و 20) به طور تصادفی انتخاب گردید. از هر یک از مناطق مذکور، تعداد 26 نفر (13 نفر ورزشکار و 13 نفر غیرورزشکار) و در مجموع تعداد 130 نفر به طور تصادفی به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. در این پژوهش، با استفاده از روش توصیفی و مطالعه کتابخانه ای و مشاهده غیرمستقیم، مصاحبه و استفاده از پرسشنامه به بررسی اهداف تحقیق پرداخته شده است. تجزیه و تحلیل داده ها (پرسشنامه) نشان داده است که اهمیت دادن زنان به سلامت جسمانی و روانی خود و همچنین توجه به داشتن تناسب اندام، مهم ترین علل گرایش آنان به ورزش به شمار میرود. از طرفی، محدودیت های فرهنگی و اجتماعی جهت شرکت در فعالیت های ورزشی، کم توجهی زنان به سلامت جسم و روح خود، تأثیر باورها و اعتقادات مذهبی و سنت های حاکم بر جامعه، عدم آگاهی زنان از نتایج و فواید ورزش و اطلاع رسانی ناکافی رسانه های گروهی میباشد. از مهم ترین راه های عملی تشویق زنان به انجام ورزش میتوان مواردی همچون باور به مؤثر بودن ورزش در رشد توانایی آنها، وجود امکانات ورزشی، وجود امکانات مالی گسترش فرهنگ ورزش بین خانواده ها را نام برد.