مسئولیت مدنی ناشی از نقض مالکیت معنوی در حقوق ایران
آرشیو
چکیده
مقدمه و هدف: تحلیل مسئولیت مدنی ناشی از نقض مالکیت معنوی در حقوق ایران، موضوعی چندوجهی و پویاست که با توجه به تحولات فناوری و گسترش فضای دیجیتال، اهمیت فزاینده ای یافته است.لذا هدف اصلی بررسی مسئولیت مدنی ناشی از نقض مالکیت معنوی در حقوق ایران بود. روش شناسی پژوهش: . این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعه اسناد و قوانین ایران انجام شده است. یافته ها: یافته ها نشان nhnکه در حقوق ایران، مسئولیت مدنی ناشی از نقض مالکیت معنوی بر پایه ی قوانین خاص (مانند قانون حمایت حقوق مؤلفان ۱۳۴۸)، قوانین عام (مانند قانون مدنی و قانون مسئولیت مدنی) و مقررات نوین فضای دیجیتال (قانون تجارت الکترونیک ۱۳۸۲ و قانون جرایم رایانه ای ۱۳۸۸) استوار است.دادگاه ها در رویه ی قضایی، اصل جبران خسارت را پذیرفته و امکان مطالبه ی هر دو نوع خسارت مادی (منافع از دست رفته، حق الامتیاز، هزینه های اضافی) و خسارت معنوی (لطمه به شهرت، نقض حق انتساب و تحریف اثر) را پیش بینی کرده اند.با این حال، رویکرد غالب قضات به جای تعیین مبالغ سنگین، بر اقدامات غیرمالی مانند توقف انتشار، جمع آوری نسخه های غیرمجاز و الزام به ذکر نام پدیدآورنده متمرکز است.بررسی آراء نشان می دهد که پراکندگی رویه، ابهام در معیارهای خسارت معنوی، دشواری اثبات زیان در فضای دیجیتال و طولانی بودن فرآیند رسیدگی از چالش های اصلی نظام قضایی ایران محسوب می شود.مقایسه با اسناد بین المللی، به ویژه موافقت نامه تریپس، بیانگر فاصله ی نظام قضایی ایران از معیارهای «غرامت منصفانه» و «حق الامتیاز متعارف» است.بنابراین، رویه قضایی ایران هرچند در سطح نظری حمایت از حقوق پدیدآورندگان را پذیرفته است، ,در عمل از کارآمدی و بازدارندگی کافی برخوردار نیست. نتیجه گیری: اگرچه قوانین ایران مسئولیت مدنی ناشی از نقض مالکیت معنوی را به رسمیت شناخته و امکان مطالبه ی خسارات مادی و معنوی را فراهم کرده اند، اما در عمل، رویه قضایی با پراکندگی آراء، ابهام در معیارهای خسارت معنوی و دشواری اثبات در فضای دیجیتال مواجه است.Civil Liability Arising from Infringement of Intellectual Property Rights in Iranian Law
Introduction and Objective: The analysis of civil liability arising from the infringement of intellectual property rights in Iranian law is a multifaceted and dynamic subject, gaining increasing importance due to technological developments and the expansion of the digital environment. Therefore, the main objective was to examine civil liability arising from the infringement of intellectual property rights in Iranian law. Research Methodology: This research was conducted with a descriptive-analytical approach using the study of documents and Iranian laws. Findings: Iran's legal framework for intellectual property (IP) infringement combines specific copyright laws, general civil codes, and newer digital regulations. While courts recognize both material and moral damages, judges typically prioritize non-financial remedies—like stopping publication—over substantial monetary fines.Key challenges include inconsistent court rulings, vague criteria for moral damages, difficulties in proving digital losses, and slow legal processes. Compared to international standards like the TRIPS Agreement, Iran's system falls short in providing "adequate compensation" and lacks a strong deterrent effect.The conclusion is that while the theoretical protection of authors' rights exists, the judicial system requires major practical improvements, including establishing uniform procedures, clearer damage criteria, and stronger IP-specialized infrastructure. Conclusion: While Iranian law provides a theoretical foundation for claiming damages from intellectual property infringement, its practical application is hindered by inconsistent court rulings, unclear standards for moral damages, and challenges in proving digital infringement.
تبلیغات
