ارزیابی اثرگذاری پوشش سبز بر آلودگی هوا و نرخ مرگ و میر در شهر تهران (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
اهداف: این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل تأثیر پوشش سبز شهری، به ویژه درختان، بر کاهش آلودگی هوا و نرخ مرگ ومیر ناشی از آلودگی هوا در مناطق ۲۲گانه تهران انجام شد. مطالعه به دنبال شناسایی نابرابری های زیست محیطی در توزیع پوشش سبز و ارائه راهکارهایی برای بهبود کیفیت هوا و سلامت عمومی ساکنان تهران بود، با تأکید بر نقش پوشش گیاهی در کاهش اثرات مخرب آلاینده ها بر بیماری های تنفسی و قلبی عروقی. روش ها: روش پژوهش مبتنی بر شبیه سازی های پیشرفته با استفاده از ابزار کنوپی و مدل پراکنش آلودگی بود. آلاینده های مورد بررسی شامل ذرات معلق ریز ( PM2.5 )، ذرات معلق درشت ( PM10 )، مونوکسید کربن ( CO )، دی اکسید نیتروژن ( NO2 )، اوزون ( O3 ) و دی اکسید گوگرد ( SO2 ) بودند. داده های پوشش سبز، غلظت آلاینده ها و اثرات آن ها بر سلامت عمومی در مناطق مختلف تحلیل شد و همبستگی داده ها مورد سنجش قرار گرفت است. یافته ها: منطقه ۲۲ با سرانه فضای سبز ۶۲.۹۲ مترمربع و تصفیه مقادیر بالای آلاینده ها، تأثیر ۶۰.۸۰ درصدی در کاهش مرگ ومیر شهر تهران داشت. مناطق ۱ و ۴ نیز با تأثیرات ۱۳.۲۴ و ۱۲.۸۲ درصد عملکرد مطلوبی نشان دادند. در مقابل، مناطق ۷، ۸، ۹، ۱۰ و ۱۲ با سرانه فضای سبز پایین (۰.۷۶ تا ۲.۵۸ مترمربع) تأثیر زیر ۰.۱ درصد داشتند. نتیجه گیری: پوشش سبز، به ویژه در مناطق با سرانه بالا، نقش کلیدی در کاهش آلودگی هوا و مرگ و میر دارد. توسعه هدفمند فضاهای سبز در مناطق کم برخوردار، به ویژه مناطق مرکزی و جنوبی، همراه با کاهش انتشار آلاینده ها، برای پایداری شهری و سلامت عمومی ضروری است.Assessing the Impact of Urban Green Cover on Air Pollution and Mortality Rates in Tehran
Aims: This study aims to investigate and analyze the impact of urban green cover, particularly trees, on reducing air pollution and mortality rates associated with atmospheric pollutants across Tehran's 22 districts. Methods: The research methodology employed advanced simulations utilizing the i-Tree Canopy tool and air pollution dispersion models. Key pollutants assessed included fine particulate matter (PM2.5), coarse particulate matter (PM10), carbon monoxide, nitrogen dioxide, ozone, and sulfur dioxide. Data on green cover, including per capita green space, area, and number of green spaces, alongside pollutant concentrations and their health impacts, were analyzed across Tehran's districts. Findings: District 22, with a per capita green space of 62.92 m² and substantial pollutant removal capacities, contributed a 60.80% impact on reducing mortality in Tehran. Districts 1 and 4 also demonstrated favorable performance, with 13.24% and 12.82% impacts, respectively, attributed to their high per capita green spaces. Conversely, districts 7, 8, 9, 10, and 12, with low per capita green spaces, exhibited negligible impacts (below 0.1%), highlighting significant environmental inequities. Green cover effectively reduced PM2.5 and SO2, which are associated with 2.9% and 2.8% increases in respiratory mortality per unit increase in concentration, respectively. Conclusion: Targeted development of green spaces in underserved districts, especially central and southern areas, coupled with strategies to reduce pollutant emissions from mobile and stationary sources, is essential for urban sustainability and public health. Integrating green technologies, such as green roofs and walls, and continuous air quality monitoring are recommended to address environmental disparities and enhance community well-being.
تبلیغات
