Éthocritique, une approche nouvelle : étude comparative de fables d’Ésope et de La Fontaine (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
L'éthocritique est ici proposée comme l’étude de tout corpus littéraire en tant que superposition d’un récit culturel et d'un ou plusieurs récits naturels, fragment(s) ou élément( s) de ce(s) récit(s). Elle est un questionnement autour des retombées des récits naturels sur les textes littéraires et une approche litté raire des causalités, des fonctions, des consistances et des statuts de ses objets. La démarche de l’écrivain , sa posi tion et sa posture , vis-à-vis du premier environnement narratif que nous appelons « nature », sont des paramètres essentiels dans la défin ition des substances et des dimensions de son œuvre. C'est ainsi que notre approche aborde les différentes couches et les différentes consistances des éléments du récit . Le lecteur reste, inévitablement, attentif à toute distorsion du récit naturel latent, en filigrane du récit culturel. Pour l’essentiel, il s’agit d’un article qui a pour objectif d’imaginer une nouvelle approche littéraire sous le nom de « éthocritique » .نقد رفتارشناسانه ، رویکردی نوین: مطالعه ی تطبیقی افسانه های ازوپ ولافونتن
حالات و رویکردهایی که نویسنده در خلال آفرینش های خود، در مقابل مفهوم سازی اش از اولین محیط روایی که ما «طبیعت» می خوانیمش، اتخاذ می کند، همه مؤلفه هایی هستند که جوهره و ابعاد اثر او را تعیین می کنند: به ویژه لایه های مختلف آن و سازگاری ها و غلظت های متفاوت عناصر آن. اما خواننده، در نقش خود، ناگزیر، به هرگونه تحریف روایت طبیعیِ نهفته در پس روایت فرهنگی توجه و حساسیت بسیاری دارد. برخی از نویسندگان، با درک جذابیتی که این نوع عصیان ها می توانند داشته باشند، آن را به موضوع اصلی طرح داستان خود بدل کرده اند. اثر سیاره ی میمون ها گواهی بر این امر است. نقد رفتارشناسانه ، پیش از هر چیز، مطالعه ی هرگونه پیکره ی ادبی به مثابه ی لایه بندی روایتی فرهنگی و یک یا چند روایت طبیعی، قطعه(ها) یا عنصر(های) این روایت(ها) است. این نقد به نوعی واکاوی بازتاب و بارنمایی های روایات طبیعی در متون ادبی است؛ پس می توان گفت این نوع نقد رویکردی ادبی است به علیت ها، کارکردها ، ثبات و وضعیت اشیاء آن. همچنین، بازبینی واقعیت حیوانات و سهم آن در ادبیات است. از دیدگاه نقد رفتارشناسانه ، هر گونه خود داستانی است. از این رو مطالعه ی داستان از طریق گونه ها می تواند جالب باشد. چه افسانه های ازوپ، چه آثار بیدپایی، آثار کافکا، جورج اورول یا برنارد وربر، هر متن ادبی که شامل شخصیت های حیوانی باشد، پیکره ا ی احتمالی برای نقد رفتارشناسانه است.
تبلیغات
