التفات روایی در مجالس سبعه (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
متون ادبی، تجلّی نگاه ها و نگرش های خاص خالق آن در بیان های ویژه است. یکی از شگردهای ادبی کردن کلام، التفات است که این صنعت بر اساس آرای جاناتان کالر (و نه بر اساس آرای سنّتی ادبیات فارسی) سطوحی به خود می گیرد که آن را به زمان حال گفتمانی پیوند می دهد. در این پژوهش به روش توصیفی - تحلیلی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای به بررسی و تحلیل مجالس سبعه از مولوی بر اساس صنعت التفات پرداخته شده است. داده های پژوهش حاکی از آن است: التفات، کلید درک بخش مهمی از قدرت تأثیرگذاری کلام مولوی در مجالس سبعه است که در خدمت شرح و تبیین نظام فکری مولوی قرار گرفته است. با توجّه به بُعد وعظی و تعلیمی مجالس سبعه، سطح اول التفات برجستگی بیشتری دارد که از طریق آن، شنونده را از حالت انفعال خارج و در فضای معنوی و دراماتیک سهیم می کند. سطح دوم و سوم، جهان بینی وحدت وجودی مولوی را نشان می دهد که تمام مخلوقات در آن، دارای شعور هستند و حق حیات دارند. در سطح چهارم، بیقراری و شوریدگی مولوی و در سطح پنجم، نفس و خودآگاهی بیشتر تجلی پیدا کرده است.narrative Apostrophe (eltefāt) in Majāles-e Sab‘eh
Literary texts are the manifestation of the author’s unique perspectives and expressive techniques. One of the stylistic devices that renders discourse literary is apostrophe (eltefāt), which—based on the theoretical framework of Jonathan Culler (rather than traditional Persian literary criticism)—encompasses multiple levels that connect it to the present discursive moment. This study, conducted through a descriptive-analytical method and based on library research, examines and analyzes Majāles-e Sab‘eh by Mowlavi through the lens of apostrophe. The research findings indicate that apostrophe serves as a key to understanding the significant persuasive power of Mowlavi’s discourse in this work, contributing to the exposition and elucidation of his intellectual system. Given the didactic and sermonic nature of Majāles-e Sab‘eh, the first level of apostrophe appears most prominently, as it actively engages the listener, drawing them out of passivity and into the spiritual and dramatic atmosphere of the text. The second and third levels reflect Mowlavi’s worldview of wahdat al-wujūd (the unity of being), wherein all creatures possess consciousness and a right to life. The fourth level reveals Mowlavi’s restlessness and spiritual fervor, while the fifth level reflects deeper self-awareness and introspection.
تبلیغات
