تحلیل مؤلفه های کهن الگوی «نفس» در رسایل سهروردی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
کارل گوستاو یونگ، بنیان گذار مکتب روان شناسی تحلیلی، ازجمله روان شناسان ساختارگراست که یکی از مشهورترین اصطلاحات مکتب نظری وی را باید «کهن الگو» دانست. کهن الگو تصویری ازلی از اندیشه های موروثی در ضمیر ناخودآگاه جمعی است که قدمتی به اندازه تاریخ بشر دارد. در میان اقسام کهن الگو که یونگ برمی شمارد، «نفس» را مهم ترین آنها می داند؛ چراکه هسته مرکزی شخصیت است و دستیابی به عامل روانی مهمی به نام «فرایند تفرد» را زمینه سازی می کند. این جستار با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی، مؤلفه های کهن الگوی نفس را در چهار مورد از رساله های سهروردی با عنوان های آواز پر جبرئیل، فی حاله الطفولیه، رساله الطیر و عقل سرخ واکاوی خواهد کرد. براساس بررسی ها به نظر می رسد نفس در این رساله ها گونه ای از راوی درون رویداد است و در دو قالب «نفسِ کودک» و «نفسِ پرنده» بازنمایی شده است که طی فرازونشیب هایی که سپری می کند، به سطوحی از تعالی شخصیتی و روحانی می رسد و مراتبی از فرایند تفرد را طی می کند. کهن الگوی نفس در آثار سهروردی، نوعی فراخواندن مخاطب به گستره تعالی شخصیتی است؛ گویی در ژرف ساخت متن، نویسنده درصدد است نفس مخاطب خویش را با شکوفایی در سطوح گوناگون شخصیتی وارد سیر فرایند تفرد کند.Analysis of the archetype of "Self" In Suhrawardi's epistles
Carl Gustav Jung, the founder of the analytical psychology, is one of the structuralism psychologists whose most famous term in his theory is called "Archetype". An archetype is an eternal image of inherited ideas in the collective unconscious mind, which is as old as human history. Among the types of archetypes in his theory, Jung considers the "self" to be the most important because it is the central core of personality and leads to an important factor called the "individuation process". Using the analytical descriptive method, this research analyzes the characteristics of the self in four epistles of Suhrawardi called The chant of Gabriel's wing, In the state of childhood, epistle of the birds and Red Intellect. According to the studies, it seems that the "self" in these epistles is a homodiegetic narrator and is represented in the form of a self as a child and a self as a bird, which goes through many ups and downs to reach personal and spiritual excellence and a level of individualization process. Self in Sohrawardi's works invite the audience to a range of elevation and the author in different levels of personality in the individuation of deep construction of the text.
تبلیغات
