بررسی و مطالعۀ کارکرد ویژه در پل های تاریخی شهر اصفهان؛ مطالعۀ موردی: پل های شهرستان (جی)، الله وردی خان، شاهی (خوجو) و سعات آباد (جوبی) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
معماران ایرانی، گاه در ساخت آثار به گونه ای عمل می کردند که دست ساخته های شان جدای از کارکرد اصلی، در عملکردهای دیگری نیز به کار آیند. این مهم بیش از هرچیز به اقلیم گرم و خشک ایران با تابستان های بلند بازمی گردد. در ساخت و پرداخت آثار معماری مرتبط با آب، این اندیشه بیشتر نمود یافت و بیش از هرجای دیگری در شهر اصفهان و بیش از هر بنای دیگری در ساخت چند پل تاریخی رخ داد. باوجود انجام پژوهش های بسیار در ارتباط با آثار معماری اصفهان، این موضوع در بررسی پل های تاریخی آن چنان که باید، موردتوجه قرار نگرفته است؛ از این روی در پژوهش پیشِ رو تلاش شده پل های «شهرستان/جی»، «الله وردی خان/سی وسه پل»، «خواجو/شاهی» و «جوبی/سعادت آباد» که کارکرد غیرارتباطی مهمی نیز داشته اند، از منظر دیگری بررسی شوند. یافته های تحقیق با مطالعات اسنادی گردآوری شده اند و برای تجزیه و تحلیل آن ها از رهیافت تاریخی بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش نشان می دهند که باوجود قرارداشتن الگویی در معماری منظر ایرانی با نام «چشمه عمارت» و در شبه قاره، با نام «جال مَحَل»، نخستین بار است که در ایران از پل با وجه تشریفاتی استفاده می شود. روابط سیاسی و فرهنگی گسترده ایران با شبه قاره در دوره صفوی، باعث شد که این شیوه به معماری ایرانی نیز ورود کند. در پل شهرستان که ساختار کهن تری دارد، در دوره صفوی عمارتی با طرح «هشت بهشت» بر ابتدای آن افزوده شد. در ساخت پل های الله وردی خان، خواجو و جوبی این نشیمن (ها) از قبل پیش بینی شده بودند؛ در مقایسه نمونه های ایرانی با کوشک های واقع در آب شبه قاره، ضمن بیان این برگیری در شیوه ساخت و پرداخت چشم انداز، کارکردهای تقریباً برابری نیز یافتند. شاهان در هنگامه جشن آبریزان با دستگاه حکومتی در آن ها استقرار می یافتند و گاه با پذیرفتن سفرا و مهمانان خارجی و بزرگان کشوری و لشکری به نظاره مراسم آب پاسی، آتش بازی و قایق سواری در دریاچه ای می نشستند که گاه با تخته بند کردن پل خواجو شکل می گرفت. تعدیل هوا با انباشت آب و تغذیه سفره های آب زیرسطحی بهره ها ی دیگری بود که با ساخت این چشمه عمارت ها، حاصل می شد.A Study and Investigation of the Special Function of Historical Bridges in Isfahan; Case Study: Shahrestan (Jay), Allahverdi Khan, Shahi (Khaju), and Sa’adat Abad (Joui) Bridges
Iranian architects often designed structures to serve multiple functions beyond their primary purpose, a practice heavily influenced by Iran’s hot, arid climate and long summers. This multi-functionality is most evident in water-associated architecture, particularly in Isfahan’s historical bridges. Despite extensive research on Isfahan’s architecture, this specific aspect of its bridges has been understudied. This research aims to re-examine the non-transportation functions of four Isfahan bridges: Pol-e Shahrestan/Ji, Pol-e Allah-Verdi Khan/Si-o-se-pol, Pol-e Khaju/Shahi, and Pol-e Jubi/Sa’adat-Abad, highlighting their role in ceremonial and environmental landscape architecture. Main Research Question and Hypothesis: The study investigates how and why ceremonial functions were integrated into these bridges. It hypothesizes that this practice was inspired by Indian Jal Mahals (water palaces), introduced to Iran via extensive political and cultural exchanges during the Safavid era. Research Method: This study employs a historical-descriptive approach, with data gathered through documentary research and analysis of historical sources and travelogues. The findings indicate that while the concept of ceremonial water pavilions (Cheshmeh Emarat in Iran, Jal Mahal in India) pre-existed, its application on bridges was an innovation in Safavid Iran. The bridges served as ceremonial platforms for royal events like the Abrizan (Water Sprinkling Festival), receptions for ambassadors, and public spectacles. Furthermore, they played a crucial role in microclimate moderation by creating reservoirs that increased humidity and helped recharge underground aquifers, addressing critical environmental needs of the capital city.
تبلیغات
