جُستاری بر الگوی بهینه مدیریت روستایی در ایران
آرشیو
چکیده
با توجه به اهمیت جامعه روستایی در نظام تولید کشاورزی کشور، ضروری است تا در چارچوب توسعه ملی، مقوله روستا و توسعه روستایی عمیق تر بررسی شود، چراکه تأمین مواد غذایی و خودکفایی نسبی جز از طریق متحول ساختن روستاهای کشور میسر نیست. این مهم تنها با اعمال مدیریت شایسته و کارآمد و بهره گیری از شیوه های مدیریتی امکان پذیر است. نظام مدیریت روستایی ایران طی سال ها به لحاظ ساختار های اجتماعی، تحولات و دگرگونی های پیچیده ای داشته است و خلاء مدیریت کارآمد و اصولی در روستاها در تمامی ادوار، به خصوص در دهه های اخیر مشکلات فراوانی را برای روستائیان ایجاد کرده است. لذا هدف کلی این پژوهش جُستاری بر الگوی بهینه مدیریت روستایی در ایران می باشد که به روش مروری با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و بررسی اسنادی، انجام شده است. در مدل پیشنهادی سازمانی با نام بنگاه توسعه و مشارکت مردمی روستایی به صورت هیأت مدیره ای متشکل از سازمان های ذیربط و نماینده کارگروه های روستاییان تشکیل شده است که به شکل شورایی به فعالیت می پردازند. در این مدل تعامل و ارتباط تنگاتنگ تعاونی روستایی با دهیاری وجود دارد. به علاوه کارگروه هایی که با عضویت نمایندگان روستاییان تشکیل می شود، با داشتن دانش بومی منطقه، مسائل و مشکلات منطقه را شناسایی کرده و بهترین راه حل های منطبق و سازگار با منطقه را ارائه می دهند و مطابق با آنها طرح ها و برنامه های پیشنهادی را به مقامات بالاتر ارائه داده و بودجه لازم را برای اجرا اختصاص می دهند. قابل ذکر است که کارشناسان و متخصصان نقش تسهیلگر در این کارگروه ها دارند. این مدل کاملاً بومی بوده و منطبق با واقعیات جامعه روستایی ایران است.Explaining the optimal model of rural management in Iran.
Considering the importance of the rural community in the country's agricultural production system, it is necessary to examine the village and rural development more deeply in the framework of national development, because providing food and relative self-sufficiency is not possible except by transforming the country's villages. This is possible only by applying competent and efficient management and using management methods. Over the years, Iran's rural management system has undergone complex developments and transformations in terms of social structures, and the vacuum of efficient and principled management in villages in all periods, especially in recent decades, has created many problems for the villagers. Therefore, the general goal of this research is to search for the optimal model of rural management in Iran, which was done through a review method using library resources and document review. In the proposed model, an organization called Rural People's Development and Participation Company has been formed as a board of directors consisting of relevant organizations and representatives of villagers' working groups, which operate in the form of a council. In this model, there is a close interaction and connection between the rural cooperative and the villager. In addition, the working groups that are formed with the membership of the representatives of the villagers, having local knowledge of the region, identify the issues and problems of the region and provide the best solutions that are suitable and compatible with the region, and according to them, they present the proposed plans and programs to the higher authorities. They allocate the necessary data and budget for implementation. It should be mentioned that experts and specialists play the role of facilitators in these working groups. This model is completely native and corresponds to the realities of the rural society of Iran.
تبلیغات
