بررسی، تحلیل و ارزیابی ماهیت فکری دولت شیعی آل بویه (جایگاه اندیشه و ایدئولوژی شیعه دردولت) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
گسترش تشیع از ویژگی های قرن چهارم است، زیرا حکومت های شیعی مختلفی مانند؛ فاطمیان درمصر، حمدانیان درشام وجزیره، زیدیان دریمن و آل بویه درایران وعراق که ازمهمترین و قدرتمندترین آن ها بود، شکل گرفت. شناخت مبانی و مولفه های ماهیت فکری و ایدئولوژی حاکم بردولت بویه، رابطه وتعامل آنان با عالمان شیعه و رابطه دولت با مذهب شیعه امامیه، اصلی ترین اهداف این پژوهش می باشند. این پژوهش با توجه به ماهیت بنیادی موضوع و توصیفی- تحلیلی بودن آن، پس ازگرد آوری داده های مربوط، با تکیه بر شیوه مطالعه کتابخانه ای صورت گرفت. نتیجه پژوهش این است که درنتیجه اقدامات بویهیان از زمان به قدرت رسیدن برایران وعراق، موجب رشد وگسترش تشیع درمناطق تحت نفوذ آنان شد. رابطه با عالمان امامی و واگذاری مسوولیت ها و اختیاراتی به آنان، فضای مناسب تری برای بزرگان شیعه پیش آورد که ضمن آماده سازی نیروهای دینی وعلمی، مرکزیت واحد مرجعیت و تالیف کتب اربعه این مذهب، فتوا و آموزش معارف دینی، رشد و بالندگی دیگر علوم متداول را هم به دنبال داشت و شیعیان امامیه دربرخی مناطق بدون تقیه، عقایدشان را آشکار می کردند.A Study, Analysis, and Evaluation of the Intellectual Nature of the Shiʿi Buyid State (The Position of Shiʿi Thought and Ideology in the State)
The expansion of Shiʿism is one of the notable features of the fourth century AH, as various Shiʿi states emerged, including the Fatimids in Egypt, the Hamdanids in Syria and the Jazira, the Zaydis in Yemen, and the Buyids in Iran and Iraq, the latter being among the most significant and powerful. This study aims to examine the foundations and components of the intellectual nature and ideology of the Buyid state, its interactions with Shiʿi scholars, and the relationship between the state and the Twelver Shiʿa school of thought. Given the fundamental nature of the subject and the descriptive–analytical approach, the research was conducted through library-based data collection. The findings indicate that the Buyids’ actions from the time they came to power in Iran and Iraq contributed to the growth and spread of Shiʿism in their territories. The relationship with Imami scholars and the delegation of responsibilities and authorities to them created a more suitable environment for Shiite elders, which, in addition to preparing religious and scientific forces, centralized the authority and authored the four books of this sect, issued fatwas, and taught religious teachings, led to the growth and development of other popular sciences and help the Twelver Shiʿis in certain regions could openly practice and express their beliefs without the need for precaution (taqiyya).
تبلیغات
