برآیند روشی پذیرش فطرت در قرآن، در پارادایم علوم انسانی و روش علوم انسانی اسلامی (با تاکید بر دانش سیاست) (مقاله پژوهشی حوزه)
درجه علمی: علمی-پژوهشی (حوزوی)
آرشیو
چکیده
فطرت وسرشت مشترک انسان در پارادایم طبیعتگرایی به رسمیت شناخته نمی شود و برآیند روش شناختی آن در علوم انسانی از جمله سیاست، کاربست انحصاری روش تجربی در معرفت انسان است و روش غیرتجربی جایگاهی در آن ندارد. نیزموضوع فطرت در فضای اندیشگی قرآنی پذیرفته شده است،لذا امتدادش در ابعاد مختلف علوم انسانی اسلامی باید پیگیری شود. در پاسخ به این مسئله که آیا پذیرش فطرت در قرآن نقش روشی در پارادایم علوم انسانی موجود، و روش علوم انسانی اسلامی دارد؟ تحقیق با تاکید بر این فرض که پذیرش فطرتمندی قرآن بنیان «تاثیرات اصلاحی» در پارادایم علوم انسانی و روش آنها، و «الزاماتی روشی» در علوم انسانی قرآن بنیان دارد، به روش توصیفی تحلیلی، در برآیندهای بخش اول با تاکید بر سیاست، نقد و تصحیح پارادایم اثباتگرایی؛ هرمنوتیکی و انتقادی و روششان را پیشنهاد می دهد و در روش علوم انسانی اسلامی نیز، امکان کل نگری به انسان و مطالعات فرامکانی، زمانی و توجه به امور ثابت در همه انسان ها؛ نیازمندی علوم انسانی اسلامی به روش متناسب با منبعیت فطرت در ادراکات حصولی نظری و عملی؛ و لزوم تناسب روش مطالعه «روابط کنش های سیاسی و... انسان با کمال وی»، با منبع وحیانی را یادآور می شود.The result of a method of accepting nature in the Quran, in the paradigm of the humanities and the method of Islamic humanities (with emphasis on political science)
The common nature and nature of man are not recognized in the naturalistic paradigm, and its methodological outcome in the humanities, including politics, is the exclusive application of the empirical method in human knowledge, and the non-empirical method has no place in it. Also, given that the subject of nature has been accepted in the Quranic space of thought, its extension in various dimensions of Islamic humanities can be expected. Now, in response to the question of whether accepting nature in the Quran has a methodological role in the existing humanities paradigm, and the method of Islamic humanities? The research, emphasizing the assumption that accepting the innateness of the Quran has "reformative effects" in the humanities paradigm and their method, and "methodological requirements" in the humanities based on the Quran, proposes a descriptive-analytical method in the outcomes of the first part with an emphasis on politics, criticism and correction in the positivist paradigm; hermeneutics and criticality and their method, and in the method of Islamic humanities, the possibility of a holistic view of man and trans-spatial and temporal studies and attention to constant matters in all humans; It reminds us of the need for Islamic humanities to have a method that is appropriate to the source of nature in theoretical and practical acquired perceptions; and the necessity of having a method that is appropriate to the study of "the relations of political actions and... man with his perfection" with the source of revelation.
تبلیغات
