Imam al-Riḍā (PBUH) and Cultural Justice
آرشیو
چکیده
Social justice in the modern state is among those concepts whose essence and implementation are difficult to trace historically, particularly in Islamic history and the conduct (sīra) of the Infallibles. Understanding concepts such as the state, democracy, and social justice from religious foundations is itself a formidable task. The challenge becomes even greater when this complex notion of social justice is further subdivided into more specific domains, such as cultural justice, and examined through the lens of the conduct. This study aims to analyze Imam al-Riḍā’s activism in promoting cultural justice through a descriptive-analytical method. His engagement appears to be explicable across three main areas. First, the debate between agency and structure within justice studies can be specifically traced in Imam al-Riḍā’s conduct. Notably, he not only advanced justice through individual actions but also created structural opportunities, having directly entered existing structures. Second, cultural diversity—recognized as a pillar of cultural justice—is evident in his practice. Third, in the tension between teleology and deontology within cultural justice, teleology holds a distinguished position in Imam al-Riḍā’s conduct. This article elucidates these three dimensions.امام رضا(ع) و عدالت فرهنگی
عدالت اجتماعی در دولت مدرن از آن دسته مفاهیم مدرنی است که دستیابی به چیستی و چگونگی آن در تاریخ به ویژه تاریخ اسلام و سیره معصومین(ع) کار دشواری است. اساساً فهم مفاهیمی مانند دولت، دموکراسی، عدالت اجتماعی و مانند این ها از مبانی دینی نیز امری طاقت فرساست. حال اگر همین عدالت اجتماعیِ پیچیده بخواهد خرد شود و در یکی از حوزه های فرعی تر مانند عدالت فرهنگی در سیره بحث شود کار، سخت تر هم خواهد شد. این تحقیق مترصد بررسی کنش گری حضرت رضا(ع) در مسیر گسترش عدالت فرهنگی به روش تحلیلی توصیفی است. به نظر می رسد در چند حوزه می توان این کنش ها را بررسی کرد؛ اول. دعوای عاملیت و ساختار در عدالت پژوهی را می توان در سیره امام رضا(ع) به طور ویژه دنبال کرد چراکه به نوعی حضرت وارد ساختار شدند و فارغ از بسط عدالت از مسیر کنش های فردی، فرصت های ساختاری نیز ایجاد کردند. دوم. بحث تنوع فرهنگی به مثابه یکی از ارکان عدالت فرهنگی در سیره امام رضا(ع) دیده می شود. سوم. در دوگانه غایت گرایی یا وظیفه گرایی در عدالت فرهنگی، غایت در سیره امام رضا(ع) در جایگاه ویژه ای قرار داد. در این مقاله، این سه وجه تبیین خواهد شد.
تبلیغات
