در این مقاله پس از ذکر مقدمه ای کوتاه درباره شد روابط خارجی ایران در دوران شاهرخ تیموری ، به بررسی روابط ایران در این دوره با سرزمینهای مغولستان ،چین، هند ، مصر ، عثمانی و گرجستان پرداخته شده است.
رشد و توسعه هنر و صنایع دستی در دوره صفوی سبب شد دوستداران هنسر شرق و مردم عادی لهستان چشم به راه تاجرانی باشند که صنایع دستی و آثار هنری ایران را با خود به اروپا می بردند.
پیشینه حضور ایرانیان در تایلند به سده شانزده میلادی باز می گردد. یک نفر یونانی تبار به نام فالکون که به منصبی بالا در دربار سیام رسیده بود، کوشید از محبوبیت و نفوذ ایرانیان در دربار سیام بکاهد و با تدابیر و ترفندهای گوناگون ، سبب بی اعتبار شدن نزد پادشاه سیام شود.
سفرائی که در دوره صفویه از سوی دولتهای اروپایی به ایران آمدند، افراد کاروانی بودند که اصول و قواعد دیپلماتیک را به خوبی می دانستند. گزارشهای سفرا، دولتهای اروپایی را در تصمیم گیریهایشان برای سیاستهای نوین استعمار در شرق و ایران یاری دادند
برای پایان دادن به نگرانیهای انگلیسیها که گمان می کردند از طرف بلوچستان خطرهایی متوجه هندوستان است، تصمیم گرفته شد کمیسیونی برای تبیین حدود مرزی تشکیل شود. میرزا معصوم خان انصاری، نماینده ایران در این کمیسیون ، باوجود کارشکنیهای ماموران انگلیسی و ضعف حمایتهای داخلی، توانست ماموریت خود را با درستی و دقت به انجام برساند.
این مقاله به کوششهای دولت ایران برای اعمال حاکمیت بر بنادر جنوب و مشکلاتی که کشور با آنها دست به گریبان بود و بدان سبب نتوانست در مناسبات پیچیده بین المللی آن روزگار ( به ویژه در مورد حضور انگلیس در منطقه) به خوبی ایفای نقش کند ، می پردازد.
برقراری روابط تجاری، به دست آوردن امتیازها و منافع اقتصادی – تجاری و سیاسی ، حمایت از اتباع فرانسه و کاتولیکها در ایران و رقابت با دولتهای بزرگ اروپایی ، از جمله انگلیس و روسیه را می توان مهم ترین اهداف فرانسه از ایجاد رابطه با ایران دانست.
