مهتاب سلیمانی کرمانی

مدیریت تعارض منافع و شناسایی موقعیت های آن به چارچوب قانونی و نظارتی و تعریف هر کشور از این مسئله بستگی دارد. مدیریت و حل مناسب این موقعیت ها زمینه را برای جلوگیری از فساد و بی اعتمادی عمومی فراهم می کند. برای مثال بخش انرژی هر کشور و انحصار طبیعی موجود در آن، بستر بروز چالش های مذکور است. زمانی حل این چالش پیچیده تر می شود که بازیگران جدید وارد عرصه تنظیم گری شوند. نیاز است که مبتنی بر منطقی خاص همچون حکمرانی تنظیم گرا، به همه ابعاد یک مسئله و ذینفعان و بازیگران حوزه انرژی نگاه شود. مبتنی بر این منطق مقرره گذاری و ایجاد رویه های شفاف در تعاملات بازیگران و تلاش برای شناسایی موقعیت های تعارض منافع و ارائه راه حل در صورت بروز موقعیت ها، از کارکردهای این نوع حکمرانی است. ارزیابی تأثیر مقررات یکی از سنجه های اصلی حکمرانی تنظیم گرا است. بر این اساس، سیاست گذاران و قانونگذاران با بررسی و بروزرسانی مداوم قوانینی که به مدیریت تعارض منافع ربط دارند، کارکرد قوانین را می سنجند. در صورت عدم کارآیی آن را اصلاح می کنند و یا به وضع قوانین مؤثرتری دست می زنند.