افسانه مصطفوی

ادبیات غنایی، کهن ترین نوع ادبی و گونه ای با دامنه ای وسیع است که مشتمل بر درون مایه هایی مبتنی بر احساسات و عواطف فردی است. این نوع ادبی، که در قالب شعر یا نثر ظهور می یابد، بازتاب دهنده عواطف درونی پدیدآورنده و پردازنده مسائلی چون عشق، رنج، دوستی و امور مرتبط با جهان درون انسان است. نخستین شاعران، با هدف بیان احساسات خود، قطعاتی را سرودند که در زمره شعر غنایی جای می گیرد. این نوع شعر، آیینه ای است که عواطف، احساسات، لذات، آلام، یأس ها و ناامیدی های شاعر را در مسیر دست نیافتن به آرزوها و دنیای آرمانی اش بازمی تاباند. شعر غنایی عموماً کوتاه و موجز است و به جای روایت داستان یا توصیف رویدادهای بیرونی، بر بیان احساسات ذهنی و درونی شاعر تمرکز دارد. مقایسه ویژگی های محتوایی و صوری این نوع ادبی و تبیین مؤلفه های اصلی آن، همراه با تفکیک و طبقه بندی علمی اقسام آن، به درک بهتر مخاطب کمک شایانی خواهدکرد. بر این اساس، نگارنده در این پژوهش بر آن است تا مؤلفه های ادب غنایی را در منظومه «فرهاد و شیرین» بررسی کند. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا بر منابع کتابخانه ای انجام شده است.