رباب گل صنملو

این تحقیق استقبال شاعران ایرانی از سیره چهارده معصوم در به کارگیری شورا و مشورت را مورد بررسی قرار می دهد. در سرزمین ایران از زمان ساسانیان دین و ملک دو روی یک سکه بوده اند و از دوره صفوی امورات ایران بر دو رکن موازی زبان فارسی و مذهب شیعه استوار شده است. از این رو فرهنگ دینی و فرهنگ ملی ایرانیان پیوندی ناگسستنی داشته اند و یکی از این موضوعات مشترک بسیار مهم در این مورد، توجه به فرهنگ شور و مشورت است. خداوند در قرآن کریم به پیامبر خود دستور می دهد که با امت خودمشورت کند چرا که مشورت با مردم ارزش گذاشتن بر آنهاست و ارزشگذاری بر مردم باعث می شود که سیاست مداران به سلامتی از مخمصه های داخلی و خارجی عبور کنند و مردم را حامی و پشتیبان خود بدانند. نویسندگان در این پژوهش بصورت توصیفی و تحلیلی- استنباطی و با تامل و تفکر در اشعار شاعران کشور به بررسی استقبال آنها از سیره چهارده معصوم در بکارگیری شورا و مشورت در اشعار خود می پردازند و یافته های تحقیق نشان می دهد که مضامین بیشتر اشعار فارسی در تایید فرمایشات گهربار چهارده معصوم بوده است چرا که این مفهوم ریشه در تعالیم دینی و حکمت عملی دارد و نمادی از خردورزی، دوری از استبداد رای و بهره گیری از تجربیات دیگران در رسیدن به بهترین تصمیم است و مردم ایران علاقه وافری به مطالعه این گونه اشعار بعلت کمک به حل مشکلات روزمره شان داشته اند.