سیامک زادولی خواجه

مقدمه:   کشاورزی شهری فرصتی برای ارائه ی تولیدات غذایی تازه و محلی به جوامع شهری، ارتقاء سیستم تأمین مواد غذایی و امنیت غذایی در جوامع، آموزش و پرورش شهروندان به عنوان سرمایه های اجتماعی و متعاقب آن یک روند پایدار در مسیر توسعه ی فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جوامع شهری محسوب می گردد. هدف پژوهش:   توسعه ی کشاورزی شهری دارای مزیت های متعددی برای جوامع شهری می باشد و در این راستا، تحقیق حاضر به دنبال شناسایی مؤلفه های تأثیرگذار بر توسعه ی کشاورزی شهری با رویکرد آینده پژوهی در شهر تبریز است. روش شناسی:   روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت آینده نگاری با تأکید بر رویکرد تحلیلی و اکتشافی می باشد که به منظور گردآوری داده ها از روش دلفی (15 نفر از نخبگان و مدیران) و برای تجزیه و تحلیل آنها از تکنیک تحلیل اثرات متقاطع در نرم افزار MICMAC استفاده شده است. قلمرو جغرافیایی پژوهش:   تبریز مرکز استان آذربایجان شرقی و یکی از شهرهای بزرگ ایران است. این شهر بزرگترین شهر منطقه ی شمال غرب کشور بوده و قطب اداری، ارتباطی، بازرگانی، سیاسی، صنعتی، فرهنگی و نظامی این منطقه شناخته می شود. نتایج و بحث :  یافته های تحقیق نشان می دهد که بیشترین اثرگذاری بر توسعه ی کشاورزی شهری تبریز مربوط به مؤلفه های تدوین برنامه ی راهبردی توسعه ی کشاورزی شهری، شکل گیری مشارکت و هماهنگی بین سازمان های درگیر در اداره ی شهر (شهرداری، جهاد کشاورزی و ...)، اعطای تسهیلات و اعتبارات برای توسعه ی کشاورزی شهری و همراستایی توسعه ی کشاورزی با توسعه ی صنعتی شهر (توسعه ی یکپارچه) می باشد. نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که با توجه به وضعیت موجود مدیریت کشاورزی شهری در تبریز و کمبود مؤلفه های کلیدی و استراتژیک تأثیرگذار در راستای توسعه ی سیستم، آینده ی توسعه ی کشاورزی شهری در تبریز ناپایدار خواهد بود.