رضوان السادات میرمحمدی

اکنون ساختاربندی حافظه جمعی را یکی از مهمترین نهادهای حافظه یعنی رسانه های اجتماعی برعهده گرفته اند. رسانه های اجتماعی به منظور تجزیه و تحلیل داده ها و اطّلاعات ثبت شده از کاربران یا همان کلان داده ها، از الگوریتم های هوش مصنوعی و یادگیری ماشین استفاده می کنند. گزینش های الگوریتمی ِرسانه های اجتماعی با طبقه بندی، برجسته سازی، حذف و ناهمسنگی در میزان مشاهده پذیری محتوای کاربران، به مثابه اعمال سیاست حافظه است که به یادآوری و به فراموشی سپاری روایت ها را محدود و مشخص می کند و با ایجاد شکاف های حافظه ای سبب فراموشی جمعی و از هم گسیختگی حافظه جمعی می گردد. از این رو پژوهش میان رشته ای حاضر با رویکرد کیفی در سنّت مطالعات فرهنگی، به روش نظریه مبنایی و پارادایم کدگذاری اشتراوس، با نمونه گیری نظری و هدفمند از متن مصاحبه های مورد نظر، رسانه اجتماعی اینستاگرام، مقالات و کتاب های مربوط به حافظه جمعی، همچنین مشاهده فعالیت ها و رخدادهای مرتبط تا رسیدن به حد اشباع نظری با هدف بررسی سیاست حافظه الگوریتمی و تاثیر آن بر گفتمان پسامدرن حافظه جمعی در ایران مورد مطالعه و تحقیق قرار گرفته است. یافته های پژوهش بیان می دارد که پدیده محوری با همه مقولات اصلی؛ روابط قدرت، دانش دیجیتال، ایدئولوژی و نابرابری جهانی، حافظه مقاومت و بحران هویّت و معنا، در وضعیت اجتماعی پسامدرن در ارتباط می باشد.