عطیه نشاسته سازان اصفهان

تحولات سریع فناورانه، تغییرات زیست محیطی و نوسانات اقتصادی، مدیریت شهرهای هوشمند را با چالش های پیچیده ای روبه رو ساخته است که تصمیم گیری های خطی و کوتاه مدت توان پاسخ گویی آن ها نیستند. این پژوهش با هدف تبیین الگوی نظام مند برای ارتقای تصمیم سازی های بلندمدت در مدیریت شهرهای هوشمند ایران، باتأکیدبر آینده پژوهی سناریومحور است. روش تحقیق از نوع کاربردی و با رویکرد ترکیبی (کیفی–کمی)، و در چارچوب اکتشافی انجام شده است. در مرحله کیفی، به منظور شناسایی و اجماع بر عوامل کلیدی مؤثر بر آینده شهرهای هوشمند، از روش دلفی فازی استفاده شد. جامعه آماری شامل ۲۴ نفر از خبرگان منتخب حوزه های مدیریت شهری، فناوری های هوشمند و آینده پژوهی بود که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در مرحله کمی، داده های حاصل با بهره گیری از تحلیل ساختاری (MICMAC)، و تحلیل اثرات متقاطع موردبررسی قرار گرفت تا روابط میان متغیرها و نیروهای پیش ران اصلی شناسایی شود. و با تفسیر نتایج حاصل، 4 سناریوی اصلی توسعه آینده شهرهای هوشمند ایران تدوین گردید. یافته ها نشان دادند که پویایی فناوری، سرمایه دانشی و حکمرانی داده محور 3 پیش ران اصلی آینده شهرهای هوشمند ایران اند و میزان هم افزایی آن ها با سیاست های نوآوری و مشارکت شهروندی، مسیر کلان حکمرانی هوشمند را تعیین می کند. الگوی حاصل می تواند ضمن ارتقای تاب آوری تصمیم گیری و کاهش عدم قطعیت های محیطی، چارچوبی کارآمد برای هدایت راهبردی شهرهای هوشمند ایران تا افق ۱۴۲۰ شمسی، فراهم آورد.

فضاهای فرهنگی همواره بستری برای شکل گیری هویت جمعی و انتقال معانی در بستر اجتماع بوده اند. دراین میان، آنچه به فضا معنا و جان می بخشد، پیوند میان ادراک اجتماعی و بازنمایی «روح مکان-حس مکان»، است. مطالعه حاضر باهدف واکاوی تأثیر ادراک اجتماعی بر نحوه تبلور این مفاهیم در فضاهای فرهنگی هویت مند و از منظر معناشناسی، به دنبال پاسخ به این پرسش است که-چگونه تجربه جمعی و تفسیرهای ذهنی کاربران از مکان، در ایجاد احساس تعلق و هویت فضایی نقش آفرینی می کنند. این پژوهش از روش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی بهره می برد تا ارتباطات معنادار میان ادراک اجتماعی و مفاهیم روح مکان و حس مکان، را در فضاهای فرهنگی هویت مند بررسی کند. گردآوری داده ها ازطریق تحلیل متون نظری، منابع تاریخی، و نشانه های فرهنگی انجام پذیرفته و تلاش شده است تا از رهگذر خوانش لایه های معنایی و نشانه شناختی، جایگاه تجربه زیسته و معناهای جمعی در ساختار فضایی تبیین شود. یافته ها برآن است که ادراک اجتماعی نه تنها در تجربه حسی-فضایی افراد از مکان، بلکه در بازتولید معانی نهفته درآن فضاها نیز نقش محوری دارد. «حس مکان»، در بستر تعاملات اجتماعی، حافظه جمعی و نمادهای فرهنگی تقویت می شود و در قالب «روح مکان»، بازتاب می یابد؛ روحی که با لایه های معنایی پنهان در ساختار فضایی گره خورده است. درنتیجه، پژوهش موردتبیین آشکار ساخت که درک اجتماعی از مکان، از رهگذر لایه های معنایی و ادراکی، می تواند بازنمایی های غنی تری از روح مکان و حس مکان در فضاهای فرهنگی فراهم آورد. این ادراک، برساخته ای است از حضور فعالانه کاربران، خاطره های مشترک و معناهای نمادینی که در ساختار کالبدی و نظم فضایی جای می گیرند. ازاین رو، طراحی فضاهای فرهنگی هویت مند در عصر معاصر نیازمند توجه به زبان مشترک کاربران و ارزش های بومی و اجتماعی در قالبی معناشناختی است.