وحید فرهادی فر

نسبت سنجی توسعه انسانی و ثبات سیاسی در ایران بعد از انقلاب ، مساله اصلی این مقاله را تشکیل می د هد. در ادبیات توسعه ، عموما ً از ثبات سیاسی به عنوان متغیری مستقل و پیش شرط برای گذار به توسعه در ابعاد مختلف یاد می شود. به زعم نگارندگان این مقاله ،گرچه توسعه فرایندی چند بعدی و دیالکتیک است ، با این حال ، به تأسی از چارچوب نظریِ سن آمارتیاسن توسعه جز با محوریتِ انسان و برای انسان متحقق نخواهد شد. ازاین رو ، ثبات سیاسی درجایگاه متغیری میانجی قرار میگیرد ؛ بدین معنی ، ثبات سیاسی درگرو تحقق توسعه ی انسانی وتوسعه وابسته ی به نهادمندی و تعمیق ثبات درساختِ سیاسی یک جامعه و انتقال مسالمت آمیز مناصب درچارچوبی مبتنی بر رضایت عمومی است. یافته های تحقیق حاکی از این است که مانع اصلیِ گذار به توسعه ی همه جانبه در ایرانِ بعد از انقلاب شکنندگی ثبات سیاسی به ویژه در ساحت ذهنی زیست-جهانِ ایرانی می باشد و تحقق ثبات سیاسی و پایداری آن وابسته ی به توزیع منابع به سود توانمندی و توسعه ی انسانی است. اطلاعات لازم برای سنجش فرضیه از طریق روش اسنادی گردآوری و اطلاعات گردآوری شده با استفاده از روش تحلیل و تفسیری مورد داوری قرار گرفته است.