بختیار ملکی طولابی

دولت از مهمترین نهادهای بشری است که در مقایسه با سازمانها، نهادها یا گروههای دیگر دارای اهداف گسترده و فراگیرتری بوده و غایت اصلی آن تأمین خیر عمومی است . مبنای عقل دولت تأمین مصلحت عمومی است و سیاستگذاری عمومی به عنوان ساحتی از اراده یا عمل دولت باید با به کارگیری بهترین راه حل ممکن معطوف به تحقق این مبنا باشد.تحقیق حاضر با روش توصیفی- تحلیلی درصدد پاسخ به این سؤال است که، مسئولیت و عملکرد دولت در قبال سیاستگذاری تأمین اجتماعی در جمهوری اسلامی ایران چگونه قابل تبیین و ارزیابی می باشد؟ یافته های تحقیق نشان از آن دارد که، عملکرد و مسئولیت پذیری دولت درحوزه سیاستگذاری تأمین اجتماعی درجمهوری اسلامی ایران بر اساس، نگرش واکنشی و احساسی، تفسیر حمایتی، عدم تطابق با حق و تکلیف قانون مدارانه در زمینه برخورداری آحاد جامعه از منافع عمومی و بر مبنای رویکرد تغییرات جزئی- تدریجی (محافظ کارانه) قابل تبیین و ارزیابی می باشد.