مریم قاضیانی

بحرین یکی از کشورهایی است که تحت تاثیر شرایط نامساعد داخلی در ابعاد گوناگون سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و همچنین تحت فشار تحولات رخ داده مرسوم به بیداری اسلامی(بهار عربی) در منطقه غرب آسیا است. با این وجود، ایران و عربستان با توجه به اهداف، منافع و ملاحظات خاص و متفاوت خود در قبال تحولات بحرین، رویکردهای فعالانه و متعارضی را در قبال این بحران اتخاذ کرده اند. عربستان که تمایلات و توانایی های ویژه ای دارد برای آنکه از پیامدهای دمینووار بیداری اسلامی در سرنگونی حاکمان محافظه کار منطقه خلیج فارس جلوگیری کند، تمام کوشش های سیاسی و نظامی خود را برای حفظ نظام حاکم در بحرین به کار گرفته است. از این رو سوال اصلی مقاله اینگونه بیان می شود: که دلایل تشدید و استمرار تقابل ایران و عربستان بعد از بهار عربی در بحرین چیست؟ فرضیه موقت ما هم با بهره گیری از موازنه تهدید اینگونه بیان می شود که با توجه به نفوذ ایران در شیعیان بحرین و به خطر افتادن موقعیت ژئوپلیتیک عربستان و بحرین، کشور عربستان خواهان تحکیم روابط خود با خانواده آل خلیفه حتی به رغم سرکوب مخالفت های مدنی بحرین می باشد. در قسمت اصلی این مقاله بَعد از تقسیم بندی متغیرهای تهدید ساز رهبری عربستان از سوی ایران، به تبیین درگیری های دو کشور در بحرین پرداخته می شود.