مصطفی ابطحی

در دهه 40 و 50، نسل جدیدی از فیلم سازان ایرانی جریانی را متاثر از مکتب نئورئالیسم ایتالیا و سینما موج نو فرانسه به راه انداختند که به موج نو سینمای ایران معروف شد. هدف این مقاله علاوه بر پرداختن به زمینه های ظهور موج نو، پاسخ به این سوال است که جریان مذکور چه اثری بر تحولات فرهنگ سیاسی ایران به خصوص در دوران مربوطه داشته است؟ سینما در اینجا یک میانجیگر فرهنگی در نظر گرفته شده است که به خصوص از طریق نمادسازی از واقعیت های اجتماعی و سیاسی، آنها را بازتاب داده و بر آگاهی جامعه به وضعیت خود می افزاید. یافته های تحقیق نشان می دهد که موج نو سینمای ایران در رساندن مخاطب عام به چنین شناختی از خود نقش بسزایی داشته است و در نتیجه، فرهنگ سیاسی جامعه را در آن سال های ملتهب تا حدودی با پیام های انتقالی خود متاثر ساخته است. ادامه این جریان موج نو در نسل های بعد به خصوص بعد از انقلاب اسلامی گواهی بر تحول مذکور است. این مقاله با جمع آوری منابع کتابخانه ای و نیز نقد فیلم ها مطرح موج نو سینمای ایران با روش نشانه شناسی در قالب توصیفی-تحلیلی ارائه شده است.

آمارتیاسن در حوزه توسعه به آزادیهای پنجگانه (سیاسی، اقتصادی ، فرصتهای اجتماعی ، تضمین شفافیت و نظام حمایتی) اشاره می کند. با توجه به تاکید احمدی نژاد به برقراری عدالت ، بررسی فرایند توسعه حمایتی دولت وی از دیدگاه سن ، موضوع اصلی مقاله می باشد. پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به این پرسش است که روند توسعه حمایتی از رویکرد سن در دولت احمدی نژاد چگونه بوده ؟ فرضیه بیانگر آن است که گرچه سیاستهای حمایتی مانند سهام عدالت ، مسکن مهر و هدفمندی یارانه ها در دولت احمدی نژاد شروع شد ، ولی مبتنی بر سعی و خطا بود و در نهایت به رشد نقدینگی و تورم انجامید. نتایج پژوهش نشان می دهد که توسعه حمایتی در دولت احمدی نژاد بر اساس رویکرد مورد نظر سن یعنی رفاه اجتماعی تحقق نیافته است. مقاله پیش رو با روش تاریخی،تحلیلی مبتنی برگردآوری کتابخانه ای داده ها به موضوع پرداخته است.