حسن نرمانی

هدف:یکی از اهداف انقلاب اسلامی با توجه به ابعاد فرهنگی بودن آن، ایجاد تمدن نوین اسلامی بوده که مورد توجه رهبر معظم انقلاب اسلامی قرار گرفته است. به همین دلیل محور اصلی پژوهش حاضر، بررسی پیشران های تربیتی و فرهنگی در شکل گیری تمدن نوین اسلامی بر مبنای اندیشه رهبر انقلاب اسلامی است. سؤال پژوهش حاضر این است: مهم ترین پیشران های تربیتی و فرهنگی جامعه ایرانی برای دستیابی به تمدن نوین اسلامی کدام است؟ روش:روشی که پژوهش حاضر جهت بررسی موضوع تمدن نوین اسلامی در آراء آیت الله خامنه ای بهره برده است، توصیفی-تحلیلی است که بیش از همه با بررسی آراء و بیانات رهبر انقلاب اسلامی و سایر منابع و کتب اسنادی مرتبط با موضوع به دست آمده است. یافته ها:تمدن نوین اسلامی نیازمند پیشران های تربیتی و فرهنگی است که بتواند فرهنگ جامعه را به سمت تحقق تمدن نوین اسلامی به پیش ببرد. از طرفی وجود نیروهای انسانی لازم برای تحقق تمدن نوین اسلامی در اندیشه رهبر معظم انقلاب، نیازمند تربیت آنان بر مبنای الگوی عدالت محوری اسلام، تقویت معنویت گرایی، عمل و رفتار جهادی و حرکت در مسیر سبک زندگی اسلامی - ایرانی است که دانایی، شجاعت، ظلم ستیزی، پرهیز از تجمل گرایی، تکیه بر توان داخلی و به کارگیری مبانی اقتصاد مقاومتی از جمله شاخصه های سبک زندگی اسلامی - ایرانی هستند که لازمه تحقق تمدن نوین اسلامی می باشند. نتیجه گیری:تمدن نوین اسلامی بر مبنای پیشران های تربیتی و فرهنگی، بر هم افزایی توان داخلی و اصلاح و بهبود حوزه های سیاست ورزی و فرهنگ مردم جامعه استوار است. بر مبنای ایده تمدن نوین اسلامی، تمدن های معاصر دارای نقاط ضعف اخلاقی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی گسترده ای هستند که مطلوبیتی برای جهان معاصر و به طور مشخص جوامع اسلامی ندارند. بر همین اساس، تمدن نوین اسلامی با اهمیت دادن به اصلاح رویه های تربیتی و فرهنگی به ترویج الگوی معنوی، رفتار و عمل جهادی، تربیت نیروهای متخصص، متعهد و ترویج سبک زندگی اسلامی - ایرانی، پیشران های لازم را مورد توجه قرار داده است. در این رویکرد نوین، در نظر گرفتن اخلاق و معنویت، آسایش و امنیت عمومی برای مسلمانان و غیرمسلمانان، توأمانی دین و دنیا و ترویج معنویت گرایی می تواند نقطه اتکایی برای بیرون کشیدن انسان معاصر از دامن اخلاق لجام گسیخته غربی و معرفی الگوی صالح اسلامی و انسانی باشد.  

تهران به عنوان بزرگترین شهر و پایتخت ایران، از ویژگی های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خاصی از منطقه برخوردار می باشد. واقع شدن در گذرگاه ارتباطی آسیای شرقی و مرکزی با اروپا، دارا بودن نقش مهم و تأثیر گذار در معاملات نفتی و گازی جهان، دارا بودن نقش سیاسی مهم و پر اهمیت در منطقه ژئوپلیتیک خاورمیانه و برعهده داشتن یک نقش راهبردی و هماهنگ کننده در جهان اسلام، شهر تهران را تبدیل به یکی از مهمترین و با اهمیت ترین مکان های شهری منطقه تبدیل کرده است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که شاخص تعاملات اقتصادی فرامرزی می تواند 58درصد از متغیر جهانی شدن تهران را توجیه کند که این مقدار همبستگی بسیار قابل توجه است. پس از آن، شاخص های همزیستی فرهنگی – سیاسی (R2=0.634)، روابط بین المللی (R2=0.508)، تبادل دانش و اطلاعات (R2=0.373) و تسهیلات خدماتی و مالی (R2=0.337) به ترتیب بیشترین همبستگی را با متغیر جهانی شدن تهران دارند. همچنین بر مبنای روش تحلیل مسیر مقدار اثر کل شاخص ها به ترتیب برای شاخص همزیستی فرهنگی - سیاسی 0.588، تعاملات اقتصادی فرامرزی 0.578، روابط بین المللی 0.456،تسهیلات خدماتی و مالی 0.416 و تبادل دانش و اطلاعات 0.370 است. با توجه به اینکه مقدار ضریب کل در تمامی شاخص ها بیش از 0.3 است، از این رو شاخص ها درون زا بوده و تحت تاثیر یکدیگر قرار دارد و مقدار تاثیرشان بر جهانی شدن واقعی است.

امروزه با توجه به گستردگی شهرنشینی و رواج ناامنی های مختلف اجتماعی، اقتصادی، سیاسی در منطقه های شهری مطالعه امنیت، عوامل موثر در آن و راهکارهای تقویت امنیت در شهرها ضرورت یافته است. تحقیق مذکور با استفاده از روش توصیفی و به شیوه پیمایشی انجام گرفته است. جامعه آماری پژوهش شهروندان منطقه مرزی در کرمانشاه می باشد که بر اساس فرمول کوکران حجم نمونه 127 نفر انتخاب شد. پایایی تحقیق بر اساس آلفای کرونباخ 78 درصد می باشد که در برابر حداقل پایایی (67 درصد) قابل قبول می باشد. اطلاعات جمع آوری شده و با استفاده از نرم افزار spss داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. این پژوهش بر آن است تا با بررسی امنیت مرزی، رابطه آن را با توسعه پایدار منطقه ای در شهرستان کرمانشاه بپردازد. نتایج حاکی از این پژوهش بیانگر آن است که: میزان امنیت مرزی در شاخص اقتصادی از متوسط به پایین می باشد و امنیت سیاسی بیشترین نگرانی را برای شهروندان ایجاد کرده است و در نهایت امنیت محیطی دغدغه بسیاری از شهروندان در آینده می باشد و تنها در امنیت سیاسی است که رابطه معناداری بین این شاخص ها و توسعه پایدار منطقه ای مشاهده نمی شود. در بقیه شاخص ها رابطه مثبت و معناداری بین دو متغیر وجود دارد.