با توجه به اهمیت فرایند استعدادیابی ورزشی در مدارس، پژوهش حاضر با هدف شناسایی وضعیت موجود فرآیند استعدادیابی ورزشی در برنامه درسی تربیت بدنی دانش آموزان در آموزش و پرورش انجام گرفت. این پژوهش با کاربست رویکرد کیفی و استفاده از روش داده بنیاد اشتراوس و کوربین انجام شد. جامعه آماری شامل خبرگان و صاحب نظران حوزه ورزش دانش آموزی و مدیریت آن در آموزش و پرورش استان خراسان رضوی بودند که از طریق نمونه گیری هدفمند از نوع ملاک محور انتخاب شدند. ملاک انتخاب مشارکت کنندگان، داشتن حداقل 5 سال تجربه آموزشی و مشارکت در فرایند استعدادیابی ورزشی دانش آموزان بوده است. داده ها تا رسیدن به مرحله اشباع نظری، از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با 20 نفر از مشارکت کنندگان گردآوری شدند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، از روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی بهره گرفته شد. در راستای تأمین روایی و پایایی از معیارهای لینکن و گوبا بهره گرفته شد. نتایج نشان دهنده 40 مفهوم محوری و 16 مقوله منتخب بود که در قالب نظریه داده بنیاد شامل ناسازگاری برنامه درسی تربیت بدنی با تحولات محیطی و فرایند نامطلوب استعدادیابی ورزشی دانش آموزان به عنوان پدیده محوری، شرایط علّی (عوامل فرابخشی- برون سازمانی؛ عوامل بخشی-درون سازمانی؛ عوامل فردی)، راهبردها (نظام های ارزیابی – ترفیع شغلی؛ وضوح و روشنی اهداف، مأموریت ها و چشم اندازها؛ روش های یاددهی - یادگیری)، شرایط زمینه ای (عوامل فرهنگی – اجتماعی؛ بسترهای قانونی و حقوقی)، شرایط مداخله کننده تسهیل گر(منابع انسانی؛ مطالبات اجتماعی و فرابخشی؛ تغییر سبک زندگی)، شرایط مداخله گر محدودکننده (گسست اکوسیستم آموزش و پرورش؛ باور و فلسفه سنتی به آموزش و پرورش) و پیامد (پیامدهای شخصی، سازمانی و ملی) سازماندهی شد.
