رویکرد امنیتی آمریکا نسبت به تهاجم نظامی روسیه به اوکراین (۲۰۲4–۲۰۲۲) (مقاله پژوهشی دانشگاه آزاد)
درجه علمی: علمی-پژوهشی (دانشگاه آزاد)
آرشیو
چکیده
بحران اوکراین به عنوان یکی از مهم ترین تحولات ژئوپلیتیکی دهه های اخیر، نقطه عطفی در رقابت قدرت های بزرگ و بازتعریف نظم امنیتی اروپا و اوراسیا محسوب می شود. این پژوهش با تمرکز بر رویکرد امنیتی ایالات متحده نسبت به تهاجم روسیه به اوکراین (۲۰۲۴–۲۰۲۲)، ابعاد آشکار و پنهان سیاست های کلان آمریکا در مواجهه با تهدیدات نوظهور و بازیابی هژمونی رقبای سنتی را تحلیل می کند. چارچوب نظری تحقیق بر رئالیسم تهاجمی و تدافعی استوار است؛ به این معنا که رفتار آمریکا هم به عنوان واکنش به تهدیدات روسیه (در قالب رئالیسم تهاجمی) و هم به منظور حفظ توازن قوا و جلوگیری از احیای قدرت هژمونیک روسیه (در قالب رئالیسم تدافعی) تفسیر می شود. فرضیه اصلی پژوهش این است که سیاست گذاری های امنیتی و راهبردی آمریکا در قبال بحران اوکراین، متأثر از منافع مجتمع های نظامی-صنعتی و با هدف تضعیف قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی روسیه طراحی شده است. تحلیل داده های تاریخی و اسنادی نشان می دهد که اقدامات استراتژیک آمریکا شامل ارسال کمک های نظامی پیشرفته به اوکراین، اعمال تحریم های چندلایه علیه روسیه (در حوزه های انرژی، مالی و فناوری) و تقویت همکاری های امنیتی با ناتو و اتحادیه اروپا بوده است. این سیاست ها به طور مستقیم به کاهش نفوذ سیاسی روسیه در عرصه بین المللی، تضعیف اقتصاد آن از طریق محدودیت های تجاری و مهار توانمندی های تهاجمی نظامی این کشور منجر شده و هماهنگی آمریکا با متحدان غربی، مانع از تحقق اهداف هژمونیک روسیه شده است.The United States' Security Approach to Russia's Military Invasion of Ukraine (2022–2024)
The Ukraine crisis, as one of the most consequential geopolitical developments of recent decades, marks a watershed in great‑power competition and the redefinition of the European and Eurasian security order. Focusing on the United States’ security posture toward Russia’s 2022–2024 invasion of Ukraine, this study examines both the overt and covert dimensions of U.S. grand strategy in confronting emerging threats and countering the resurgence of a traditional rival. The theoretical framework is grounded in offensive and defensive realism, interpreting American behavior both as a reaction to Russian aggression (offensive realism) and as an effort to maintain the balance of power and prevent the reestablishment of Russian hegemony (defensive realism). The central hypothesis holds that U.S. security and strategic policymaking vis‑à‑vis the Ukraine crisis has been shaped by the interests of the military‑industrial complex and designed to weaken Russia’s political, military, and economic capabilities. Historical and documentary analysis reveals that Washington’s strategic actions have included the provision of advanced military assistance to Kyiv, the imposition of multilayered sanctions on Russia’s energy, financial, and technology sectors, and the strengthening of security cooperation with NATO and the European Union. These measures have directly curtailed Russia’s international political influence, undermined its economic resilience through trade and financial restrictions, and constrained its offensive military potential. Moreover, close coordination with Western allies has successfully thwarted Russia’s hegemonic ambitions in the region.
تبلیغات
