Le temps qui tue : étude sémiologique du roman Mahmoud (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
Mahmoud est un roman iranien, originellement en persan, traduit par son auteur Rouhollah Hosseini à la suite de la pandémie de Covid-19. Dans cette fiction, le personnage principal tente inlassablement de commencer l’écriture d’un ouvrage qui sera le garant de sa réputation après sa mort monumentale mais, incapable de réaliser cette vocation, il s’engouffre dans ses pensées angoissantes à l’origine de sa peur du temps et se croit toujours en retard par rapport aux écrivains féconds qu’il admire et qui ont accompli leur mission en marquant leur empreinte de génie avant de mourir. Afin de comprendre le défi existentiel que subit Mahmoud et de déchiffrer la question fondamentale que pose l’auteur sur les obstacles de l’homme moderne, il est incontournable d’évaluer le concept du temps dans ce récit et d’interpréter l’état psychologique du personnage par une analyse sémiotique de la théorie du récit introduite par Paul Ricœur dans les années 80 et suivie par les travaux de Philippe Hamon sur le statut sémiologique du personnage.وقتی زمان می کشد: مطالعه نشانه شناختی رمان محمود
محمود رمانی به زبان فارسی است که نویسنده آن، روح الله حسینی، در پی همه گیری کووید-۱۹ نوشته و به زبان فرانسه ترجمه کرده است. در این داستان، شخصیت اصلی به طور خستگی ناپذیری تلاش می کند تا شروع به نوشتن اثری کند که پس از مرگ اش ضامن شهرت او باشد، اما از آنجایی که نمی تواند به این هدف برسد، در افکار پریشان خود که ناشی از ترس از زمان هستند فرو می رود و مدام خود را پشت سر نویسندگان بارز مورد علاقه اش می بیند که پیش از مرگ نشانی از نبوغ خود بجا گذاشته اند. برای درک چالش وجودی پیش روی محمود و رمزگشایی از پرسش اساسی نویسنده در مورد موانع انسان مدرن، ارزیابی مفهوم زمان در این داستان و تفسیر وضعیت روانی شخصیت اصلی یک پرسش ضروری است. به همین منظور، تحلیل نشانه شناختی، به کمک نظریه روایی که پل ریکور در دهه 1980 ارائه کرده است و به دنبال آن آثار فیلیپ هامون در مورد نشانه شناختی شخصیت داستان، انجام می شود.
تبلیغات
