بررسی نقل مستقیم ابن ابی عمیر از سفیان بن السمط (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
یکی از مسائل مورد اختلاف در بین فقهای شیعه، حکم سجده سهو برای هر زیاده و نقیصه است که یکی از روایات که در سلسله سند آن سفیان بن السمط وجود دارد در تعیین حکم مسئله نقش اساسی دارد. یکی از اشکالات سندی این روایت، مجهول بودن سفیان بن السمط است و طبق برخی مبانی برای رفع این مشکل باید نقل مستقیم ابن ابی عمیر از سفیان ثابت شود تا مشکل مجهول بودن سفیان بن السمط از بین برود. این نوشتار به بررسی همین نقل مستقیم می پردازد. در این میان محقق خویی رحمه الله و نرم افزار درایهالنور ۳ با استناد به روایاتی، نقل مستقیم را ثابت دانسته اند؛ اما در این نوشتار با توجه به شواهد و قرائن سندی و متنی نشان داده شد که احتمال سقط ابن عمیره در بین ابن ابی عمیر و سفیان بن السمط جدی است و لذا نمی توان به نقل مستقیم وثوق پیدا کرد. از طرف دیگر با بررسی طبقه کسانی که از سفیان بن السمط روایت کرده اند، این گمان حاصل می شود که ابن ابی عمیر در طبقه ای نبوده که مستقیما از سفیان بن السمط روایت کرده باشد. در مجموع اگر ظن بر عدم نقل ابن ابی عمیر از سفیان بن السمط حاصل نشود، ظن به نقل مستقیم او از سفیان بن السمط حاصل نمی شود.An Examination of Direct Transmission from Sufyān ibn al-Samt by Ibn Abī ʿUmayr
One of the contested issues among Shīʿī jurists concerns the ruling on the obligation of the sajdat al-sahw (prostration of forgetfulness) for every addition or omission during prayer. A key narration bearing on this ruling includes Sufyān ibn al-Samt in its chain of transmission. The primary challenge with this narration lies in the ambiguous status of Sufyān ibn al-Samt; according to certain methodological principles, this problem can only be resolved if it is established that Ibn Abī ʿUmayr transmitted directly from him, thereby eliminating the concern of anonymity. The present study investigates the validity of this alleged direct transmission. While al-Muḥaqqiq al-Khūʾī (may Almighty Allah have mercy on him) and the Dirāyat al-Nūr 3 software affirm direct transmission based on certain narrations, this research, drawing upon both textual and chain-based evidence, demonstrates the significant likelihood of an omitted intermediary (saqṭ)—namely Ibn ʿUmayrah—between Ibn Abī ʿUmayr and Sufyān ibn al-Samt. Consequently, confidence in a direct transmission cannot be established. Furthermore, an examination of the transmitter strata suggests that Ibn Abī ʿUmayr does not belong to a generation that would have allowed direct narration from Sufyān ibn al-Samt. In conclusion, even if one cannot attain certainty regarding the absence of such a transmission, neither can one attain a justified presumption of its occurrence.
تبلیغات
