مشارکت انتفاعی (جوینت ونچر) بین بانک ها و مؤسسات مالی و اعتباری با مطالعه تطبیقی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
در سال های اخیر، بانک هایی که صرفاً به عنوان یک «نهاد بانکی» در چهارچوب کارکردهای سنتی خود یعنی جذب سپرده و اعطای تسهیلات باقی مانده اند، با محدودیت های چشمگیری در رشد تجاری و اقتصادی مواجه شده اند. تشدید رقابت در بازارهای سنتی محصولات و خدمات مالی موجب شده است که بانک ها به دنبال گسترش دامنه فعالیت های خود باشند. با این حال به دلیل محدودیت ها و موانع قانونی و نظارتی، امکان توسعه عملکرد از طریق روش هایی همچون ادغام، تملک، افزایش سهم بازار یا تبدیل شدن به «سوپرمارکت های مالی» (ارائه دهندگان جامع خدمات مالی) برای آنان فراهم نبوده است. در صورتی که مقررات زدایی مؤثری صورت گیرد، بانک ها خواهند توانست با ورود به فعالیت های غیربانکی، نقش فعال تری در اقتصاد ایفا کنند. با وجود این، یکی از مسیرهای مجاز و متداول برای گسترش فعالیت های غیربانکی که در اغلب نظام های حقوقی فاقد منع قانونی بوده و کارآمدی آن نیز اثبات شده است، مشارکت در قراردادهای سرمایه گذاری مشترک (جوینت ونچر) است. بانک ها اغلب در سرمایه گذاری های مشترک افقی مشارکت می کنند که طی آن طرفین، یک محصول یا خدمت متمایز را به طور مشترک ارائه می دهند. در قالب جوینت ونچر بانکی، دو یا چند بانک یا مؤسسه مالی، گاه همراه با اشخاص حقیقی یا حقوقی، توافق می کنند سرمایه لازم برای اجرای فعالیت مشخصی را در بازه زمانی محدود تأمین کنند و منافع حاصل از طرح را متناسب با میزان سرمایه گذاری میان خود تقسیم نمایند. به طور معمول قراردادهای منعقدشده میان بانک ها از نوع جوینت ونچر شرکتی است؛ به این معنا که طرفین، بر پایه قرارداد پایه و اصلی، اقدام به تأسیس یک یا چند شرکت تابعه مشترک با شخصیت حقوقی مستقل می نمایند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از روش کتابخانه ای، به بررسی و تحلیل این موضوع از منظر حقوق ایران و برخی نظام های حقوقی خارجی می پردازد.Joint Venture Between Banks and Financial and Credit Institutions: A Comparative Study
In recent years, banks that have remained solely as "banking entities" within the framework of their conventional functions - namely, taking deposits and granting facilities - have faced significant limitations in their commercial and economic growth. Intensified competition in conventional markets for financial products and services has prompted banks to seek to expand their scope of activities. However, due to legal and regulatory limitations, the possibility of developing their functions through methods such as mergers, acquisitions, increasing market share, or transforming into "financial supermarkets" (comprehensive financial service providers) has not been available to them. Should effective deregulation occur, banks would be able to play a more active role in the economy by entering into non-banking activities. Nevertheless, a permissible and prevalent avenue for expanding non-banking activities, which lacks legal prohibition in most legal systems and whose efficacy has also been proven, is participation in joint investment contracts (joint ventures). Banks often participate in horizontal joint investments, whereby the parties jointly provide a distinct product or service. Within the framework of a banking joint venture, two or more banks or financial institutions, sometimes alongside natural or legal persons, agree to provide the necessary capital for executing a specific activity within a defined time frame and to distribute the resulting profits proportionally. Typically, the contracts concluded between banks are of the corporate joint venture type; meaning that based on the foundational and principal contract, the parties proceed to establish one or more joint subsidiary companies with independent legal personalities. This research, employing a descriptive-analytical approach and utilizing a library-based method, examines and analyzes this subject from the perspective of Iranian law and certain foreign legal systems.
تبلیغات
