ژنوسید: از مصداقی از جنایات علیه بشریت تا جرم الجرایم در حقوق بین الملل کیفری (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
زمزمه هایی که از اوان طرح ایده جرم انگاری جنایت ژنوسید در مجامع داخلی و بین المللی به گوش می رسید، اغلب با اعطای هویتی مستقل به این جنایت مخالف و نظر بر سبقه رسیدگی در نورنبرگ، خواهان بر جای ماندن آن به عنوان فقره ای ذیل جنایات علیه بشریت بودند. تنظیم کنوانسیون ژنوسید، زمینه تدقیق و تعمق حقوقی بر ژنوسید و جنایات علیه بشریت را از سوی دادگاه های بین المللی و حقوق دانان بین المللی فراهم آورد، به گونه ای که با توسل به نظرات برجسته ترین مبلغان حقوقی و رویه قضایی داخلی و بین المللی در پی یافتن نقاط اشتراک و افتراق میان دو جنایت برآمدند. نتیجه این بررسی دلالت بر نزدیک شدن آنها در عناصر مادی از یک سو و از سوی دیگر تأکید بر عنصر روانی به عنوان یگانه یاقوت ممیز در دل جنایت ژنوسید دارد. با عنایت به اینکه جنایت ژنوسید از دل جنایات علیه بشریت بیرون کشیده شده، این پرسش بنیادین مطرح می شود که آیا جرم الجرایم خواندن آن در میان جنایات خطیر بین المللی به صرف صدور رأیی از مرجع رسیدگی کننده محلی از اعراب دارد، به ویژه اینکه در سال های اخیر شاهد تلاش کمیسیون حقوق بین الملل در تنظیم پیش نویس کنوانسیون جنایات علیه بشریت و به بار نشاندن آن بوده ایم. به ثمر نشاندن چنین کوششی مهر تأیید دوباره بر شنیع و جدی بودن دو جنایت و بی اعتباری وجود سلسله مراتب میان جنایات خطیر است. در حقیقت عواقبی که برچسب ارتکاب جرم الجرایم بر پیشانی دولتی می زند، در موارد عدیده ای سبب دور زدن تمامی مسیرها و یافتن مفری برای خواندن ژنوسید به نام جنایات علیه بشریت بوده است.Genocide: From an Instance of Crimes Against Humanity to the “Crime of Crimes” in International Criminal Law
The murmurs that were heard from the early days of the criminalization of genocide in domestic and international forums were mostly opposed to granting an independent identity to this crime and, referring to the precedent of adjudication in Nuremberg, demanded that it remain as a sub-category under crimes against humanity. The drafting of the Genocide Convention provided the grounds for legal precision and deep reflection on genocide and crimes against humanity by international courts and international jurists, such that by resorting to the opinions of the most prominent legal advocates and domestic and international judicial practice, they sought to find the points of commonality and difference between the two crimes. The result of this examination indicates their convergence in actus reus on the one hand, and on the other hand, an emphasis on the mens rea as the sole distinguishing gem within the crime of genocide. Given that the crime of genocide was extracted from within crimes against humanity, it suddenly raises this concern: does calling it the "crime of crimes" among serious international crimes have any valid basis, merely by virtue of a ruling issued by an adjudicating body, especially since in recent years we have witnessed the efforts of the International Law Commission in drafting a convention on crimes against humanity and bringing it to fruition. Bringing such an effort to fruition reaffirms the heinous and serious nature of the two crimes and the invalidity of the existence of a hierarchy among serious crimes. In fact, the consequences that the label of committing the "crime of crimes" imprints on the forehead of a state have, in numerous instances, caused the circumvention of all paths and the finding of an escape route for calling genocide by the name of crimes against humanity.
تبلیغات
