در جستجوی راهی میانه برای همهپرسی در ایران (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
پس از آن تجاوز شوم که از جانب آمریکا و اسرائیل بر سرزمین مادری و اسلامی ما سایه افکنده، بحث از ضرورت و امتناع در برگزاری همهپرسی در عرصه عمومی کشور، طنینانداز شده است. از یک سو، برخی چنان از اهمیت برگزاری همهپرسی سخن میگویند که دامنه آن را تا تشکیل مجلس موسسان میگسترانند؛!! گویی میخواهند بنای نوینی برپا کنند و تجربه زیستهای که دستاورد نیم قرن تکاپوی ملی ایرانیان است را یکسره به کناری بگذارند؛! اما در سوی دیگر، عدهای دیگر، به شدت با هرگونه اشاره به همهپرسی مخالفت کرده و آن را در زمره رفتارهای ساختارشکن و براندازانه به شمار میآورند و بر ضرورت مقابله و برخورد با هرگونه صحبت از همهپرسی تأکید دارند. نویسندگان این سطور، در جستجوی راهی میانه و معتدل هستند؛ همچون جویباری که میان دو کوه قرار گرفته و نه به چپ میچرخد و نه به راست. از این رو، در گام نخست تلاش خواهیم کرد تا به این پرسش پاسخ دهیم که: «همهپرسی در تجربه سایر کشورها چگونه است؟ و چه انواعی دارد؟» پاسخ به این پرسشها، دریچهای خواهد گشود تا به مباحث بعدی پرداخته و در نهایت روشن سازیم که در شرایط کنونی، کدام مسائل، شایسته برگزاری همهپرسی نیستند ؟و کدامین موضوعها میتوانند در مجمع عمومی ایرانیان به شور گذاشته شوند؟ و کدام مسائل نباید در چنین مجمعی به شور گذاشته شوند؟ باشد که در این رهگذر، چراغی فراروی ما قرار گیرد تا راه را بیابیم و در سایه خرد جمعی، به حقیقت نزدیکتر شویم. بعون الله و مددهIn Search of a Middle Path for Referendums in Iran
In the aftermath of the unlawful attack carried out by the United States and Israel against our homeland and Islamic nation, the question of whether a referendum should be convened has reverberated across Iran’s public sphere. On one side of the debate stand those who extol the necessity of a referendum, even extending its reach to the establishment of a constituent assembly - an ambition that seems to disregard the lived experiences and hard-won achievements of half a century of Iranian national struggle. On the other side are voices vehemently opposed to any invocation of a referendum, denouncing it as subversive and destabilizing, and calling for its suppression with equal urgency. The authors of this work seek neither the radicalism of the former nor the rigid intransigence of the latter. Rather, we aim to chart a moderate and balanced course, akin to a stream flowing between two mountains - turning neither left nor right. As a first step, we pose the following questions: How have referendums been employed in the experience of other nations? What forms can they take? By exploring these inquiries, we open the way to subsequent discussions that will illuminate which matters, under present circumstances, ought not to be submitted to a referendum, and conversely, which issues may legitimately be placed before the collective will of the Iranian people. It is our hope that this exploration will shed light upon the path ahead, bringing us closer to truth through the exercise of collective reason and deliberation - by the aid and grace of God Almighty.
تبلیغات
