کارکردهای فرهنگی مزارات هرات با تأکید بر عصر تیموریان (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
شهر هرات در عصر تیموریان به عنوان مرکز فرهنگی شرق جهان اسلام به ویژه خراسان مطرح گردید، کتابخانه ها و مراکز علمی- فرهنگی فراوانی در این دوره تاریخی به وجود آمد، مزارات متبرکه و اماکن مذهبی نیز به تبع، تعمیر و آباد شد. این پژوهش درصدد است تا جایگاه و کارکردهای فرهنگی مزارات هرات با تأکید بر عصر تیموریان را تبیین و تحلیل کند. پژوهش حاضر با روش گردآوری داده-های کتابخانه ای و به شیوه توصیفی _ تحلیلی انجام گرفته است. دستاورد این پژوهش این است که مزارات متبرکه و اماکن مذهبی در هرات، به خاطر قداستی که نزد همه مردم داشتند، از کارکردهای فرهنگی خوبی برخوردار بوده است. مزارات هرات در این دوره تاریخی افزون براینکه محل عبادت، زیارت و دعا و نیایش مردم بوده است؛ به عنوان مرکز علمی- فرهنگی نیز به حساب می آمده است. بسیاری از عالمان دینی در این اماکن مذهبی جلسه درسی داشته و مباحثی مانند عرفان و تصوف، فقه و اصول، علوم قرآن و حدیث، کلام و علوم عقلی را تدریس می کردند و عالمان شیعه و سنی در کنارهم به تعلیم و تعلّم می پرداختند، چنانکه سخنرانان و خطیبان معروف در این مزارات متبرکه، به نصیحت، موعظه و سخنرانی پرداخته و نیز مردم از وعظ آنان بهره می بردند.Cultural Functions of the Shrines of Herat with an Emphasis on the Timurid Era
During the Timurid era, the city of Herat emerged as the cultural hub of the eastern Islamic world, particularly of Khorasan. Numerous libraries and scholarly–cultural centers were established, and sacred shrines and religious sites were likewise restored and developed. This study seeks to explain and analyze the status and cultural functions of Herat’s shrines with an emphasis on the Timurid period. The present study was conducted using library data collection and a descriptive-analytical approach. The findings of the research is that, owing to their sanctity among the populace, the sacred shrines and religious places of Herat enjoyed significant cultural roles. In this period, in addition to serving as venues for worship, pilgrimage, and supplication, the shrines functioned as scholarly and cultural centers. Many religious scholars held classes in these sites, teaching subjects such as mysticism and Sufism, jurisprudence and legal theory, Qur’anic and Hadith sciences, theology, and rational sciences. Both Shiʿi and Sunni scholars engaged in teaching and learning side by side, while renowned preachers and orators delivered admonitions, sermons, and speeches, from which the people benefited.
تبلیغات
