بررسی شخصیت های یاوه گو بر اساس قواعد گرایس در: یک روز خوش برای موزماهی نوشته جی.دی. سلینجر (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
یکی از ویژگی های سبک یاوه گویی ، شخصیت های مرتبط با آن هستند، که می توانند از جنبه های متفاوتی مورد بررسی قرار بگیرند. یکی از حوزه های سبک شناسانه ای که شخصیت های یاوه گویانه کمتر از آن منظر مورد توجه قرار گرفته اند، جنبه ی نحوه ی تعامل آنها بر اساس قواعد همکاری زبانی گرایس می باشد. پس به لحاظ روش شناسی، ابتدا باید اثری را که به این سبک تعلق دارد بازشناخت و سپس، نحوه ی تعامل شخصیت آن اثر را مورد بررسی قرار داد. اینکه آیا او همواره به یک نحو ثابت با این قواعد برخورد می کند، یا متغیراست؟ تحقیق حاضر پس از اثبات یاوه گویانه بودن اثر یک روز خوش برای موزماهی نوشته ی جی.دی. سلینجر، نشان می دهد که رابطه ی شخصیت های این سبک با قواعد گرایس، متغیر و پیچیده است.The Study of Nonsense Characters and Nonsense Style Based on Grice's Rules (Case Study: J. D. Salinger’s A Perfect Day for Bananafish)
One of the features in nonsense style is the related character which can be studied from different angles. One of the stylistic areas in which nonsense characters have received less attention is the aspect of how they interact with Grice’s rules for linguistic cooperation or cooperative principles. Then, one should examine how the character of that work interacts with Grice’s rules: does he always deal with these rules in a fixed way or in a variable way? The result can lead to a better understanding of the character(s) of the nonsense style, which in turn will bring us closer to the definition of what some thinkers consider undefinable for this style. The present research first shows how J. D. Salinger’s A Perfect Day for Bananafish belongs to the nonsense genre, and then proves that the relationship between nonsense characters and the Gricean maxims are variable and complex.
تبلیغات
