طرح راهبردی ارتقای همگرایی قومی در ایران (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
زمینه و هدف: همگرایی قومی از مفاهیم کلیدی در مطالعات اجتماعی، علوم سیاسی و امنیتی است که به دنبال یافتن راه هایی برای هم زیستی در یک جامعه چندفرهنگی است. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل محیطی مؤثر بر همگرایی اقوام تلاش دارد تا راهبرد هایی را برای ارتقای همگرایی قومی ارائه دهد. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها توصیفی است که با استفاده از روش برنامه ریزی راهبردی دیوید، انجام شده است. مراحل پژوهش شامل ارزیابی عوامل داخلی(نقاط قوت و ضعف) و خارجی (فرصت ها و تهدید ها )، تعریف چشم انداز، ارزش ها، تدوین سیاست های راهبردی و در نهایت تشکیل ماتریس QSPM است. جامعه این پژوهش شامل اساتید و اعضای هیات علمی و پژوهشگران حوزه قومیت و نهاد های مرتبط و روش نمونه گیری با روش نمونه گیری هدفمند بوده که تعداد 52 نفر تعیین شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد همگرایی قومی در ایران از نظر نقاط قوت و ضعف در وضعیت محافظه کارانه و از نظر تهدید و قوت در وضعیت تدافعی معطوف به تهدید قرار دارد. در ماتریس (QSPM) بیشترین راهبرد و امتیاز راهبردی به راهبرد های WT یا تدافعی تعلق گرفت. نتیجه گیری : موقعیت راهبردی همگرایی قومی در ایران در وضعیت تدافعی قرار داشته و در این زمینه چهار راهبرد 1-رفع احساس محرومیت نسبی به منظور مقابله با تاثیرگذاری رسانه ای بیگانگان در واگرایی اقوام؛ 2-اجتناب از نگاه امنیتی و اغراق آمیز در مسائل قومی به منظور مقابله با پیامد های واگرایانه؛ 3- مقابله با بسترهای ترویج افراطی گری مذهبی به منظور مقابله با پیامد های بنیادگرایی افراطی در منطقه؛ 4-اجتناب از جزم اندیشی در ارکان اداری و اجرایی کشور به منظور مقابه با بی عدالتی اجتماعی و پیامد های اختلاف افکنانه در اقوام به انضمام الزام ها و راهکار های اساسی تدوین شد.Providing strategic plan promotion of ethnic convergence in Iran
Background and Aim: Ethnic convergence is a key concept in social studies, political science, and security that seeks ways for coexistence in multicultural societies. This research aims to identify environmental factors influencing ethnic convergence and propose strategies to enhance it. Method: This applied and descriptive study used David’s strategic planning method. The process involved assessing internal factors (strengths and weaknesses) and external factors (opportunities and threats), defining vision and values, formulating strategic policies, and creating a QSPM matrix. The population included professors, faculty members, and researchers in ethnicity and related institutions. Purposive sampling was used, with 52 participants. Findings: Results showed ethnic convergence in Iran is in a conservative state regarding strengths and weaknesses and in a defensive state regarding threats and strengths. In the QSPM matrix, the highest scores were assigned to WT (defensive) strategies. Conclusions: The strategic position of ethnic convergence in Iran is defensive. Four strategies were developed: 1) addressing relative deprivation to counter foreign media influence on ethnic divergence, 2) avoiding security-focused and exaggerated views on ethnic issues to prevent divisive outcomes, 3) combating religious extremism to counter regional fundamentalism consequences, and 4) avoiding dogmatism in administrative and executive bodies to prevent social injustice and ethnic divisions, along with essential requirements and solutions
تبلیغات
