حالت توجه

در روش سلوکی علامه حسن زاده آملی به حالت «توجه» به منظور قرار گرفتن در معرض حقایق غیبی و ایجاد انواع تمثلات و مکاشفات توجه ویژه شده است. تربیع عوالم مترتب برهم و وجودات چهارگانه طولی برای انسان که دو بحث مهم «تطابق عوالم» و «تطابق کونین» را در پی دارد، از مبانی هستی شناختی و انسان شناختی این موضوع به شمار می رود. برای انجام دستور حالت «توجه» روش خاصی اعمال می شود و طی آن رویدادهای گوناگونی برای سالک نمودار می گردد و کارکردهای مختلفی برای او دارد که ازجمله آنها خلع بدن و سیر آفاقی و انفسی و نیز گذر از عوالم برای رسیدن به باطنی ترین ساحت هستی است. این مقاله کوشیده است با روش کتابخانه ای داده های لازم را از میان آثار مکتوب علامه حسن زاده آملی گردآوری و سپس تحلیل و تبیین کند. این موضوع برای نخستین بار است که مورد توجه قرار می گیرد و پیشینه ای ندارد.